Συντακτης: Γιώργος Τσαντίκος
Δημοσιευση: 14-01-2018, 16:23
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πριν από 41 χρόνια τέτοια μέρα, ο Ντέιβιντ Μπόουι άνοιξε δουλειές με τον Μπράιαν Ίνο και έδωσε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ τον εποχών στην παγκόσμια μουσική: το Low.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η «Τριλογία του Βερολίνου», όπου ο Μπόουι και οι (ένας κι ένας) συνεργάτες του «βυθίζονται» σε μια παρακαταθήκη που η γερμανική πόλη κουβαλάει ακόμα. O «χαμαιλέοντας» του ροκ εν ρολ, εκείνη την περίοδο είναι σε μια φάση… ο,τι να ναι. Ζει με τον Ίγκι Ποπ στη Χάουπστράσε, προσπαθεί να ανανήψει από μια ακόμα πιο «σκοτεινή» περίοδο, έχει τελειώσει με το πολύ γκλίτερ και τα ασήκωτα κιθαριστικά σόλο. Ο Μπράιαν Ίνο από την άλλη, έχει χωρίσει τα τσανάκια του με τον Μπράιαν Φέρι και τους Roxy Music (στους οποίους έπαιζε ως «κρυφό» μέλος, εκτός σκηνής) και έχει αρχίσει να πειραματίζεται περισσότερο. Ο Τόνι Βισκόντι τέλος, έχει στην κατοχή του την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, η οποία «fucks with the fabric of time»  και ανεβοκατεβάζει τις αρμονικές κατά δοκούν.

Το Low ήταν το πρώτο στη σειρά τριών άλμπουμ. Ακολούθησε το πολύ συμβολικό Heroes και τέλος, το Lodger. Το Low όμως ήταν το κάτι άλλο και ίσως το καλύτερο άλμπουμ του «Δούκα». Εκτός από το «εύκολο» Sound and Vision που έπαιξε σε ό,τι τρέιλερ έφτιαχνε το BBC εκεί την περίοδο, ο δίσκος ήταν τόσο υποβλητικός στο σύνολό του, που σχεδόν κάνει τα πιο «ψαγμένα» άλμπουμ των Radiohead να μοιάζουν σαν υλικό του Top of the Pops.

Το Low, παρότι… χαμηλών τόνων, ήταν ένα πολύ επιδραστικό άλμπουμ για το νέο κύμα του ροκ εν ρολ. Επιπλέον, έγινε αφορμή για να βγάλει ο Nick Lowe το… «Bowi», την ίδια χρονιά.



200 λέξεις απομένουν.
σχετικα αρθρα
Ντοτη3