Συντακτης: Γιώργος Τσαντίκος
Δημοσιευση: 18-03-2018, 09:20
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πριν 56 ολόκληρα χρόνια, σαν σήμερα, ο Ρόμπερτ Άλεν Ζίμερμαν αποφάσισε να βγει από τα λημέρια των μπίτνικς στο Γκρίνουιτς Βίλατζ και να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο. Bob Dylan τον έλεγαν (και τον καλλιτέχνη και το δίσκο) και η πρώτη «υποδοχή» ήταν από νωθρή έως αρνητική.

Παρότι η δημοφιλία του Ντίλαν ανέβαινε συνεχώς, οι πωλήσεις ήταν τόσο λίγες που στην εταιρία κυκλοφορίας, την Columbia, ο δίσκος είχε το παρατσούκλι «η τρέλα του Χάμοντ». Ο Τζον Χάμοντ, αυτή η τεράστια φυσιογνωμία της σύγχρονης μουσικής, είχε ακούσει τον Ντίλαν να παίζει φυσαρμόνικα σε μια ηχογράφηση της Κάρολιν Χέστερ (μιας ακόμα εν ζωή φολκ τραγουδίστριας) και όπως έκανε με τον Πιτ Σίγκερ και την Αρίθα Φράνκλιν λίγα χρόνια νωρίτερα, «σύστησε» τον Ντίλαν στις δισκογραφικές.

Ο δίσκος όμως πήγαινε άπατος, παρά τις καλές κριτικές που έπαιρνε. Ο δίσκος αποτελούταν κυρίως από διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών όπως το House of the Rising Sun ή το Man of Constant Sorrow, συν δύο συνθέσεις του Ντίλαν. Η μια, ήταν αφιερωμένη στον Γούντι Γκάθρι, το μεγάλο μουσικό και ακτιβιστή που λίγο καιρό πριν είχε συναντήσει ο Ντίλαν στο νοσοκομείο, ήδη βαριά άρρωστο.

Τελικά, ο δίσκος έβγαλε ίσα-ίσα τα έξοδά του. Η Columbia ήταν αποφασισμένη να σπάσει το συμβόλαιο του Ντίλαν, αλλά αυτοί που τον κράτησαν στην εταιρία ήταν ο Χάμοντ και ο Τζόνι Κας.

Τελικά, ο Ντίλαν έμεινε, ο Χάμοντ δικαιώθηκε και ο κόσμος όλος γνώρισε τον κορυφαίο δημιουργό της σύγχρονης περιόδου του…


200 λέξεις απομένουν.
σχετικα αρθρα
Ντοτη3