Συντακτης: Γιώργος Τσαντίκος
Δημοσιευση: 9-03-2019, 07:26
ΠΡΟΣΩΠΑ & ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Ο Νίκος Τσιφόρος, ο Γεώργιος Σουρής, ο Εμμανουήλ Ροΐδης νωρίτερα, ήταν οι λογοτέχνες που παρότι καταλογογραφήθηκαν σε διάφορα ρεύματα, στην πραγματικότητα ήταν πάντα αυτόνομοι.

Το σκωπτικό στυλ, η λεπτή ειρωνεία και η δυνατότητα του αυτοσαρκασμού, διαπέρασε όλα τα έργα του Τσιφόρου, το όνομα του οποίου φέρει ο τελευταίος δρόμος πριν το αισθητικό δάσος των Ιωαννίνων, πάνω από τη Δροσιά.

Στους «Ζωσιμάδες» αριθμ. 8, ο Σάκης Δάλλας μεταγράφει από την «Ελληνική Μυθολογία»: «Τούτοι οι ιερείς ήτανε στο στυλ των Ινδών γιόγκι. Ασκητές, αδύνατοι, λιγόφαγοι και φουκαράδες, κοιμόντουσαν κατά γης, δεν πλένανε ποτέ τα πόδια τους, τους απααγορευότανε ακόμα και ο έρωτας. Και χωρίς να μας κακοφαίνεται, οι πρώτοι Χριστιανοί μοναχοί, ιδία οι δικοί μας οι ορθόδοξοι, δεν ξεμακρύνανε πολύ σε τρόπο ζωής και καθαριότητας από τους Σελλούς και τους Ελλούς της Δωδώνης. Ο Όμηρος τους λέει ‘ανιπτόποδας’ χαμιευνούς και ‘τα όνομα Ελλοί ίσως να πορέρχεται από την Ελλοπία, την περιοχή αυτή της Ηπείρου. Κι από κει μας λένε πια Έλληνες…».

Ο Τσιφόρος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1909.

Μόλις στα 21 του χρόνια έγραψε μια επιθεώρηση που δεν πήγε καλά όμως. Τέλειωσε τη Νομική, άσκησε τη δικηγορία για κάποια χρόνια, αλλά ούτε αυτό του ταίριαζε. Έβγαλε ναυτικό φυλλάδιο και μέχρι τον πόλεμο δεν είχε σταθερή δουλειά.

Μέσα στην Κατοχή γνώρισε την πρώτη του επιτυχία, στο θέατρο Ακροπόλ με την «Πινακοθήκη των ηλιθίων» που ανέβασε η Μαίρη Αρώνη με τον Δημήτρη Χορν.

Το 1948 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, την «Τελευταία αποστολή». Κατόπιν εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά, έγραψε θεατρικά και κινηματογραφικά σενάρια, υπογράφοντας μερικές από τις πιο ωραίες ελληνικές κωμωδίες.

Τα βιβλία του ήταν μια άλλη υπόθεση: Πιο σκοτεινά, πιο «δυτικότροπα», σε ένα στιλ που μέχρι αυτό, το γνώριζε ένα πολύ μικρό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Ο Τσιφόρος όμως ήταν εκείνος που «εκλαΐκευσε» τις ιστορίες των «παλιόπαιδων, των ατίθασων», αντλώντας θεματολογία από το αθηναϊκό περιθώριο, αλλά και «μεταφράζοντας» την ελληνική μυθολογία και την παγκόσμια ιστορία.

Ο Νίκος Τσιφόρος πέθανε στις 6 Αυγούστου του 1970.

200 λέξεις απομένουν.
σχετικα αρθρα