Συντακτης: Γιώργος Τσαντίκος
Δημοσιευση: 10-10-2016, 01:17
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Κάποτε είπανε για τον Βασίλη Χατζηπαναγή ότι «μπορεί να σε ντριμπλάρει σε τηλεφωνικό θάλαμο». Στην περίπτωση των Beggars ισχύει το «μπορούν να σε ροκάρουν ακόμα και βραχνιασμένοι». Αυτό συνέβη στο Beatnik Κυριακή βράδυ, με τη μπάντα να κάνει μια απίστευτη εξήγηση πριν ξεκινήσει και μετά, να γράφει μια σελίδα από τις πιο λαμπρές στο συναυλιακό βιβλίο της πόλης.

«Μερικά πράγματα δεν δίνουν ραντεβού. Απόψε έκλεισε ο λαιμός μου» είπε ο Γιάννης Πασσάς, κιθαρίστας και τραγουδιστής τους. Πρότεινε μια συμφωνία στο κοινό, με έξοδα της μπάντας δηλαδή να πάρει πίσω το εισιτήριο όποιος δεν θα του αρέσει αυτό που θα δει και θα ακούσει ή να «ισοφαρίσει» με το merchandise (φανέλες, cd κ.λπ.). Και μετά ξεκίνησε ο χαμός. Όντως, ήταν βραχνιασμένος μέχρι την πιο συγκλονιστική εκτέλεση του Naked Truth που έχω ακούσει όσες φορές τους έχω δει από κοντά. Αλλά αυτό δεν έπαιξε ρόλο. Οι Beggars είναι πιο σκληρά εργαζόμενη μπάντα και το εννοούν, το σέτλιστ βγήκε μέχρι τέλους και το Beatnik πήγε και ήρθε καμιά δεκαριά φορές από τον απίστευτα συμπαγή ήχο τους. 

Οι Beggars όμως δεν είναι απλά μια τίμια μπάντα. Έχουν το χάρισμα του ριφ, μαζί με στίχους που λένε πολλά. Εν ολίγοις, είναι από τις καλύτερες περιπτώσεις της ελληνικής σκηνής και έχουν γράψει ζηλευτά κομμάτια, όπως το Jesse James και το Devil’s Highway.

Δεν έπαιξαν μόνοι τους φυσικά. Τη συναυλία άνοιξαν οι 2Headed Dogs, τα παιδιά από το Καναλάκι, γράφουν χιλιόμετρα σε συναυλίες και επιβεβαιώνουν ότι είναι αυτό που φαίνονται από τα πρώτα δείγματα δουλειάς τους, δηλαδή ένα πολύ καλό συγκρότημα που «δένει» όσο παίζει.

...και αφού στο τέλος έβρεξε καταιγίδα το Keep on rockin’ in a free world του Νιλ Γιανγκ, γυρίσαμε σπίτια μας με τη σοφία, ότι το desperate rock’n’roll θέλει και τη βραχνάδα του.

200 λέξεις απομένουν.
σχετικα αρθρα