Συντακτης: Βαρβάρα Αγγέλη
Δημοσιευση: 13-10-2018, 00:18
ΡΕΤΡΟ

Μπορεί σήμερα τα φαρμακεία να είναι πολλά -339 ο αριθμός τους στην Ήπειρο-, κάποτε όμως τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά.

Το επάγγελμα του φαρμακοποιού επί οθωμανοκρατίας αναγνωρίστηκε αρκετά αργά, το 1860. Με την έκδοση σχετικού κανονισμού, καθιερώθηκαν εξετάσεις στην Αυτοκρατορική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης για τους εμπειρικούς φαρμακοποιούς, οι οποίοι ασκούσαν το επάγγελμα χωρίς πτυχίο. Η οθωμανική διοίκηση αναγκάστηκε να αποδεχθεί μια πραγματικότητα που είχε διαμορφωθεί.

Κάπως έτσι λοιπόν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, στα Γιάννενα δημιουργήθηκε μια νέα συντεχνία, ένα νέο ισνάφι. Τα φαρμακεία της πόλης των Ιωαννίνων βρίσκονταν κυρίως στην αγορά, στην οδό Ανεξαρτησίας και στις γύρω οδούς. Τα φάρμακα τα έφτιαχναν είτε οι ίδιοι φαρμακοποιοί –γι’ αυτό και αποκαλούνταν φαρμακοτρίφτες- είτε τα προμηθεύονταν από την Ευρώπη.

Οι συνθήκες φτώχιας και διαβίωσης που επικρατούσαν εκείνες τις εποχές, οδήγησαν τις οθωμανικές αρχές στη λειτουργία και δημοτικών και κοινοτικών φαρμακείων –κάτι δηλαδή σαν τα σημερινά κοινωνικά φαρμακεία. Τα φαρμακεία αυτά λειτούργησαν υπό τη διοίκηση φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και με την οικονομική συνδρομή ευεργετών. Το πιο γνωστό τέτοιου είδους φαρμακείο ήταν το Φαρμακείο των Ελεών που απευθυνόταν κυρίως στα μέλη της χριστιανικής κοινότητας.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα φαρμακεία –τα πιο γνωστά ήταν του Ζώη Παπανικολάου και του Αναστάσιου Μπαμπασίκα- διαφήμιζαν στον τοπικό Τύπο τα προϊόντα τους. Διαφημίσεις που καθρεφτίζουν ώς έναν βαθμό και τα υγειονομικά ζητήματα της εποχής. Από τα πιο «δημοφιλή» φάρμακα ήταν το προληπτικό εμβόλιο κατά της ευλογιάς και… το ψαρόλαδο. «Θέλετε τα παιδιά σας υγιέστατα, φαιδρά και ροδοκόκκινα; Συνηθίσατέ τα να λαμβάνωσι τακτικώς κατά τον χειμώνα το γνησιότατον και ηγγυημένον αρίστης ποιότητας Ψαρέλαιον της Νορβηγίας» αναφέρεται σε διαφήμιση φαρμακείου του 1910.

Οι φαρμακοποιοί ασχολούνταν τότε και με κτηνιατρικά φάρμακα. Φαρμακείο της εποχής διαφήμιζε «φάρμακον αγνόν και εγγυημένον κατά της βδέλλας των προβάτων».

Κατά την απελευθέρωση, τα φαρμακεία δεν ήταν πάνω από επτά. Πριν από τον β’ παγκόσμιο πόλεμο, έφτασαν τα 15.


* Το φαρμακείο του Αν. Μπαμπασίκα, στο οποίο συγκεντρώνονταν αρκετοί διανοούμενοι της εποχής (φωτογραφία εν έτει 1910)

200 λέξεις απομένουν.
σχετικα αρθρα