Συντακτης: Γιώργος Τσαντίκος
Δημοσιευση: 1-08-2020, 13:28
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Χτες, τελευταία μέρα του Ιουλίου, πέθανε ο σερ Άλαν Πάρκερ στα 76 του. Υπήρξε ένας πολυδιάστατος σκηνοθέτης, που μπορούσε να χειριστεί κάπως… αλλόκοτα γκανγκστερικά δράματα-μιούζικαλ, σαν το «Μπάγκσι», μέχρι να γονατίσει το κοινό του με το «Εξπρές του Μεσονυχτίου» και το «Μισισιπής καίγεται», αλλά και να το ξεσηκώσει, στο The Wall.

Η ιδιαίτερη σχέση του Πάρκερ με τη μουσική στις ταινίες του, ήταν πολύ ιδιαίτερη.

Ένα μεγάλο κομμάτι της φιλμογραφίας του είναι είτε στενά συνδεδεμένο με τη μουσική πολιτιστική παραγωγή, είτε η μουσική παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ταινία.

Η πρώτη του κινηματογραφική παραγωγή ήταν ένα… γκανγκστερικό παιδικό μιούζικαλ άλλωστε, για τη ζωή του Μπάγκσι Μαλόουν, με παιδιά ηθοποιούς (ανάμεσά τους, η Τζόντι Φόστερ).

Τρεις όμως μουσικές ταινίες του Πάρκερ μάλλον θα μείνουν για πάντα στην ιστορία, ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική τους αξία.

Το πρώτο και πιο αμφιλεγόμενο, είναι οι Commitments του 1987. Η ταινία βασίζεται στη νουβέλα του Ρόντι Ντόιλ, για ένα νεαρό που μαζεύει τα αλάνια για να φτιάξει ένα συγκρότημα. Η ταινία δεν ήταν δα και τίποτα τρομερό, ωστόσο είχε μια καταπληκτική μουσική επένδυση που έδωσε δύο ξεχωριστά σάουντρακ, το ένα καλύτερο από το άλλο.

Το δεύτερο, αλλά… πρώτο χρονολογικά είναι το Fame. Ναι, ο «Πυρετός της δόξας» στην κινηματογραφική του εκδοχή, που παρήγαγε την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά που… μεγάλωσε κόσμο στα ‘80s, είναι δημιούργημα του Πάρκερ, το 1980. Η Αϊρίν Καρά-Κόκο Ερνάντες της ταινίας, ερμηνεύει το ομώνυμο μετα-ντίσκο κομματάκι, που οδήγησε μαθηματικά στα Flashdance, Dirty Dancing κ.λπ.

Το τρίτο και πιο σημαντικό, ήταν το The Wall.  Το 1982 ο Πάρκερ έδωσε τρισδιάστατη μορφή στο μουσικό έπος των Pink Floyd, με τον Μπομπ Γκέλντοφ να ξυρίζει φρύδια ως άλλος Πινκ και τον Τζέραλντ Σκάρφι να μαθαίνει στον κόσμο το animation, στην εικαστική του εκδοχή. Κάπου ανάμεσα σε αυτούς, παίζει και ο μεγάλος Μπομπ Χόσκινς…

Το πιο ωραίο στην περίπτωση του Πάρκερ όμως, είναι ότι καμιά από τις μουσικές ταινίες του δεν ήταν η καλύτερη. Ο «Δαιμονισμένος Άγγελος» κρατάει τα σκήπτρα, τα οποία του τα τραβάνε επίμονα το «Εξπρές του Μεσονυχτίου» και ο «Μισισιπής καίγεται». Το Angel Heart είναι πηγμένο στο γκρις γκρις της Νέας Ορλεάνης και αποτελεί την καλύτερη παρουσία του Μίκι Ρουρκ, μια από τις πιο τρομακτικές του ντε Νίρο και τη Λίζα Μπονέ, στη φάση που γνώριζε τον Κράβιτς. Και εκεί όμως, η μουσική δεν λείπει, καθώς το σάουντρακ του Τρέβορ Τζόουνς είναι «αοσρτί» με το κλίμα της ταινίας και της περιοχής…

200 λέξεις απομένουν.
σχετικα αρθρα