Συντακτης: Γιώργος Τσαντίκος
Δημοσιευση: 22-08-2017, 09:55
ΑΠΟΨΕΙΣ

Η ελληνική κοινωνία, στον έβδομο χρόνο της «μνημονιακής ιστορίας» της, είναι χωρισμένη με βαθύτατο ρήγμα στα δύο και μάλιστα, στα… λάθος δύο. Προφανώς, πίσω από το γενικευμένο εμφυλιακό κλίμα κρύβονται διάφορες πιο σύνθετες (ή και πιο απλές) πολιτικές τακτικές, αλλά ας το πάρουμε χαμπάρι, ζούμε ένα σύγχρονο, ιδιότυπο εμφύλιο.

Αντί λοιπόν η βασική αντίθεση να είναι η… κλασική, «κεφάλαιο-εργασία», η οποία επανέρχεται σε κάθε στροφή της παγκόσμιας κρίσης που πρόσφατα μαθαίνουμε ότι «έληξε», πλακωνόμαστε για κάθε τι που μοιάζει από λογικό, μέχρι ασύλληπτο.

Σφάζονται διαδικτυακά μπασκετικοί και μη για την απουσία του Αντετοκούμπο από την εθνική Ελλάδας μπάσκετ, γιατί η ομάδα του, οι Μπακς, δεν αστειεύεται με τα προϊόντα της. Μπορεί ο γκαρντ/σέντερ της εθνικής να είναι πραγματικά συμπαθέστατος και αξιαγάπητος, πρότυπο, όχι μόνο ανέλιξης ενός ταλαντούχου ανθρώπου αλλά και πλήγμα για τους μισαλλόδοξους ρατσιστές του κονσερβοποιημένου εθνοπατριωτισμού, αλλά και είναι και προϊόν. Έτσι τον αντιμετωπίζει η αθλητική βιομηχανία των ΗΠΑ, έτσι όμως τον αντιμετωπίζει και η τραγική ελληνική ομοσπονδία μπάσκετ. Μην ξεχνάμε ότι φέτος, η τραγική ΕΟΚ πρώτα κάλεσε τους παίκτες και μετά βρήκε προπονητή, ενόψει Ευρωμπάσκετ…

Την ίδια στιγμή, στα χαρακώματα βρίσκονται κυβέρνηση-αντιπολίτευση με θεματική… 1949 και αν τελικά ο Κοντονής είναι σταλινικός επειδή αρνήθηκε να πάει σε ένα συνέδριο της Ε.Ε. και της προεδρεύουσας Εσθονίας, το οποίο επιχειρεί να ξεπλύνει τους ναζί και τα SS (γιατί περί αυτού πρόκειται). Όχι λοιπόν, ο Κοντονής δεν είναι σταλινικός, απλά είναι σε κάπως δύσκολη θέση για πρέπει να αποδείξει ταυτόχρονα ότι δεν αποδέχεται την αντιεπιστημονική ισοπέδωση της ιστορίας που έχει γίνει «εργόχειρο» τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν έχει και πρόβλημα με την Ε.Ε. που ιδεολογικά, καλύπτει αυτή την επιχείρηση, την ώρα που ξορκίζει με ευχέλαια το συνεχώς επανακάμπτοντα ναζισμό.

Την ώρα λοιπόν που ακόμα και πρωτοσέλιδα εφημερίδων το 2017 απεικονίζουν τον… Στάλιν, τον οποίο επικαλούνται πλέον κυρίως η ελληνική αντιπολίτευση και η κυβέρνηση Πούτιν για να ανακαλέσει στις μνήμες του λαού το «μεγάλο πατριωτικό πόλεμο», μπας και ξεχάσουν τα προβλήματά τους, συνηθίζουμε την ανέχεια και το «άντε λίγο ακόμα και σήμερα», ως μια αναπόδραστη πραγματικότητα. Και όχι, δεν είναι μόνο οι συντάξεις που μειώνονται ή θα μειωθούν. Είναι η εργασία που γίνεται ραγδαία πλέον λάστιχο, είναι οι μισθοί που μοιάζουν όλο και περισσότερο με τις πρώτες μετασοβιετικές μέρες των ανατολικών ευρωπαϊκών κρατών κ.α. Όλα τούτα όμως είναι «λεπτομέρειες», γιατί το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας τα αποδέχονται ως μονόδρομο για το προσεχές μέλλον.

Σε αυτό τον ύστερο καπιταλισμό λοιπόν, ας πλακωθούμε για τα λάθος πράγματα…  

200 λέξεις απομένουν.
σχετικα αρθρα