Το Βελισσάριο δεν είναι... αντίδωρο

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια «παραγωγής χρήματος». Ένας σχεδόν… προαιώνιος όμως, που επιμένει και δεν πρόκειται να υποχωρήσει, όσο υπάρχουν οικόπεδα και όσο η γη παραμένει πανάκριβη στη χώρα, είναι τα ακίνητα.

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας συμπεριφέρεται εδώ και χρόνια ως σκληρός κτηματομεσίτης, διαπραγματευόμενο τα στρατόπεδα, τα οποία κλείνει για να κάνει «οικονομία κλίμακας».

Αυτό κάνει και με το Βελισσάριο.

Αφού έχει ουσιαστικά αρνηθεί κάθε πρόταση που του έχει καταθέσει ο Δήμος Ιωαννιτών τα τελευταία 20 περίπου χρόνια, το ΥΠΕΘΑ (μέσω του Ταμείου ΕΘΑ) συνεχίζει να κάνει πολιτική πάνω σε εκτάσεις, οι οποίες από τη στιγμή που δεν υπηρετούν ένα στρατιωτικό σκοπό πρέπει να είναι δημόσιες και ελεύθερες.

Από τη μια λοιπόν το ΥΠΕΘΑ κάνει την προσπάθεια να ξεχαστεί η υπόσχεση του πρωθυπουργού για παραχώρηση του στρατοπέδου στην πόλη των Ιωαννίνων, υπόσχεση που έχει αθετηθεί στην πράξη. Προσοχή: δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν ήταν «προφορική» ή «προεκλογική» (που ήταν και τα δύο), γιατί στα χρόνια της πρωθυπουργίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, μας «διδάσκουν» ότι ο αξιότιμος πρωθυπουργός «ξέρει πάντα πολύ καλά τι λέει».

Από την άλλη, η κυβέρνηση αγνοεί πλήρως τη σε μεγάλο βαθμό συντεταγμένη προσπάθεια της ίδιας της πόλης, που διεκδικεί το στρατόπεδο. Οι απαντήσεις υφυπουργών (μιας και ο υπουργός δεν αξιώθηκε να ασχοληθεί…) στις σχετικές ερωτήσεις είναι στην ουσία υπεκφυγές και παραπομπές σε παλιότερα σημεία της υπόθεσης. 

Δεν είναι παρά μια προσπάθεια του υπουργείου Άμυνας να μην απαντήσει στο βασικό και κύριο ερώτημα: παραχωρεί την έκταση του στρατοπέδου Βελισσαρίου στην πόλη των Ιωαννίνων ή όχι;

Το σχέδιό του, δείχνει πως δεν την παραχωρεί. Επιμένει να συμπεριφέρεται σαν κτηματομεσίτης, έστω και αν η «πρόταση» της βουλευτή Μαρίας Κεφάλα είναι ανήκουστη ακόμα και για το υπουργείο.

Αυτό, συμβαίνει για τον εξής απλό λόγο: ακόμα και το ΥΠΕΘΑ, στο θέμα των στρατοπέδων, ακολουθεί την τακτική των ειδικών πολεοδομικών σχεδίων-μια λύση βέβαια που προωθήθηκε λόγω των παρωχημένων Γενικών Πολεοδομικών Σχεδίων. Ωστόσο υπάρχει πια το εργαλείο του Τοπικού Πολεοδομικού Σχεδίου που δεν μπορεί να αγνοείται από κανέναν και καμία, αν θέλουμε να μιλάμε για σοβαρές προτάσεις.

Όσον αφορά τα Ειδικά Πολεοδομικά Σχέδια, υπάρχει ήδη εμπράγματο προηγούμενο, με το στρατόπεδο Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη, όπου η τοπική κοινωνία κατάφερε και πήρε ένα μεγάλο κομμάτι της έκτασης.

Η κατάτμηση κατά δοκούν και η διανομή για χρήσεις που εξυπηρετούν (ή και όχι) εκλογικά κοινά είναι πραγματικά εκτός συζήτησης. Ούτε καν το ΥΠΕΘΑ μπορεί να συζητήσει κάτι τέτοιο.

Η τσιμεντοποίηση ελεύθερων δημόσιων χώρων δεν είναι ποτέ, ούτε καινοτομία, ούτε καλή ιδέα.

Γι αυτό, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το στρατόπεδο Βελισσαρίου πρέπει να περάσει εξ ολοκλήρου στην πόλη των Ιωαννίνων και τους κατοίκους της. 

Ο,τιδήποτε διαφορετικό, κινείται στο πεδίο της πολιτικής κτηματομεσιτικής…