Πριν από τριάντα χρόνια ακριβώς, οι Dandy Warhols ξεκινούσαν τη δισκογραφική τους καριέρα.
Το Dandys Rule OK ήταν η πρώτη δισκογραφική αποτύπωση της μπάντας από το Πόρτλαντ και η αλήθεια είναι ότι δεν έκανε καμιά τεράστια εντύπωση. Οι κριτικές που έλαβε ήταν μάλλον μέτριες και εστίαζαν βασικά στο γεγονός ότι η μπάντα αναζητούσε την κατεύθυνσή της.
Ωστόσο και παρά τις «παιδικές ασθένειες» του δίσκου, δύο κομμάτια (το ένα ήταν από τα τρία σινγκλ που έβγαλε ο δίσκος), έδειχναν ότι οι Dandys σε κάποια φάση όντως θα κανονίζουν τις φάσεις:
Το ένα, ήταν το Ride, το τρίτο στη σειρά του δίσκου, εκεί δηλαδή που η μπάντα σήκωνε τα μάτια από τις άκρες των παπουτσιών της και «φάζαρε» με ψυχή τις κιθάρες, αφήνοντας τις πάρα πολλές ευαισθησίες στην άκρη.
Το άλλο, ήταν το Best Friend, το αμέσως επόμενο κομμάτι στη σειρά του δίσκου, δηλαδή. Αυτό ήταν σαφώς πιο shoegaze και έμοιαζε όντως με μια προσπάθεια μπάντας που ήθελε κάποιες αναλογίες με το White Album, όσο και αν αυτό παραμένει… ασεβές.
Με αυτά τα δύο, κατά ένα συγκλονιστικό ποσοστό, οι DW θα ανοίξουν το live τους στα Γιάννενα, στις 10 Ιουλίου, καθώς τους «συντροφεύουν» στα live τους όλα αυτά τα χρόνια.
Σε άλλο κλίμα ήταν και το Nothin’ to Do που πήγαινε περισσότερο προς την κατεύθυνση των Kinks, ενώ γενικά όλο το άλμπουμ είχε «λίγο απ’ όλα», όσα αρέσανε στη μπάντα.
Για τις κριτικές, τα είπαμε: «Σαν να είναι σε κακό φτιάξιμο», «δίσκος ενός κομματιού» κ.λπ., κ.λπ.
Δύο χρόνια μετά, δεν έλεγαν τα ίδια για το The Dandy Warhols Come Down, πάντως…