Στου κόσμου τη μουσική φάμπρικα

Το 1970, 56 ολόκληρα χρόνια πριν, το καλοκαίρι στην Καλιφόρνια ήταν σούπερ καυτό.

Και κλιματολογικά, καθώς μετρήθηκε σχεδόν ένας επιπλέον πολύ ζεστός μήνας από το συνηθισμένο, αλλά και μουσικά, καθώς οι Creedence Clearwater Revival κυκλοφορούσαν μέσα στον Ιούλιο, το Cosmo’s Factory.

Θα ήταν το πέμπτο άλμπουμ της μπάντας των αφων Φόγκερτι και φίλων/συμμαθητών.
Στο μεταξύ, η μπάντα έβγαζε δίσκους με τους ρυθμούς των King Gizzard σήμερα, καθώς ο πρώτος (και ο εμβληματικός δεύτερος), αλλά και οι υπόλοιποι είχαν κυκλοφορήσει σε διάστημα μόλις δύο ετών και μέσα στο ’70, οι CCR θα έβγαζαν και άλλο άλμπουμ.
Το Cosmo’s Factory όμως, ήταν μια υπόθεση από μόνο του. Μπορεί πολύς κόσμος να το γνωρίζει μόνο από τη διασκευή στο Heard it through the grapevine των Νόρμαν Γουίτφιλντ και Μπάρετ Στρονγκ, αν όμως το ακούσει κανείς από την αρχή, μπαίνει με το Ramble Tamble, που ήταν και θα είναι η πιο γκρούβι swamp blues εκδοχή της μπάντας, για πάντα.
Δεν ήταν ότι η μπάντα δεν είχε ήδη κλασικά άλμπουμ και κομμάτια.
Είχε.
Αυτό όμως ήταν το δικό της Exile on Main str ή White Album, ανάλογα ποια ομάδα υποστηρίζετε στο ροκενρόλ.
Ήταν ένα κλασικό δημιούργημα στο σύνολό του, όπου ο Τζον (βασικά) και ο Τομ, μαζί με τον Στου Κουκ και τον Νταγκ Κλίφορντ, κατέθεταν τη δική τους θέση για το πώς ένα all around άλμπουμ (από ροκαμπίλι και κάντρι, μέχρι ηλεκτρική ψυχεδέλεια) μπορεί να είναι αριστούργημα, αλλά και κομμάτι της αντικουλτούρας της εποχής.

…γιατί μερικά επίσης γνωστά κομμάτια του δίσκου, όπως το Run through the jungle και το Who’ll stop the rain, είναι πολιτικές δηλώσεις των CCR, τις οποίες δεν απέφευγαν ποτέ.
Το άλμπουμ στο εξώφυλλό του παρουσιάζει τη μπάντα να κάνει ό,τι να ‘ναι, σε μια φωτό που έβγαλε ο τρίτος αδερφός Φόγκερτι, ο Μπομπ.