Συντακτης: Γιώργος Τσαντίκος
Δημοσιευση: 23-04-2020, 22:35
ΓΙΑΝΝΕΝΑ

Τώρα που βαδίζουμε ολοταχώς προς τον ενάμιση μήνα καραντίνας, η ερώτηση «πόσο έτοιμα ήταν τα Γιάννενα» για μια τέτοιου τύπου έκτακτη κατάσταση, ζητάει τις σχετικές απαντήσεις.

Η ανάγκη για εξ αποστάσεως πράγματα, από την εκπαίδευση και τις αγορές, μέχρι τη συλλογική λειτουργία των διαφόρων κοινωνικών θεσμών και οργάνων, προέκυψε πιο επιτακτική από ποτέ.

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα χρειάστηκε να στηθούν γραφεία, συνεδριάσεις, ψηφιακές τάξεις, ψηφιακά… θέατρα, αίθουσες τέχνης κ.λπ. για να υποκατασταθούν πράγματα που, στις «κανονικές μέρες», γίνονται συνήθως αυτόματα και σχεδόν καθημερινά.

Ο Δήμος και η Περιφέρεια Ηπείρου, παρότι αντιμετώπισαν σχετικά έγκαιρα (κυρίως η Περιφέρεια), το ερώτημα της «εκ περιτροπής» παρουσίας στα γραφεία και στις υπηρεσίες και της δουλειάς από το σπίτι, δεν ήταν άμεσα έτοιμοι για τηλεδιασκέψεις και ψηφιακές συνεδριάσεις των οργάνων τους. Η Περιφέρεια έλυσε το θέμα του περιφερειακού συμβουλίου, ο Δήμος πάλι δεν κατάφερε να συνεδριάσει εξ αποστάσεως (όχι μόνο δια περιφοράς), το δημοτικό συμβούλιο. Το έκανε όμως στην Οικονομική Επιτροπή ώς έναν βαθμό. 

Σε όλες αυτές τις δραστηριότητες όμως, κοινός παρονομαστής είναι κάτι που δεν έχει γίνει κατορθωτό ακόμα: οι συζητήσεις να παραμείνουν δημόσιες, καθώς αυτός είναι ένας βασικός δημοκρατικός παρονομαστής, είτε οι συνεδριάσεις είναι δια ζώσης, είτε εξ αποστάσεως.

Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, έτσι και αλλιώς. Οι κακές δικτυακές υποδομές στα Γιάννενα δεν βοηθούν, ούτε και το πολύ έκτακτο της περίστασης. Είναι ενδεικτικό ότι ο Δήμος προμηθεύτηκε λάπτοπ  για τα μέλη της Οικονομικής Επιτροπής μόλις πριν από λίγες μέρες, ώστε να μπορούν να συμμετάσχουν όλα, με ικανοποιητικό τρόπο στις συνεδριάσεις. Επίσης, δεν υπήρχε μέχρι τούδε η εξοικείωση της χρήσης και της «συμπεριφοράς» σε μια διαδικτυακή συνομιλία ή συνεδρίαση…

Ο ίδιος προβληματισμός υφίσταται και για την ταυτόχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση και εργασία, σε σπίτια με το… ελληνικό ίντερνετ (πανάκριβο και μέτριας ως κακής ποιότητας), και με απαιτητικό γενικά εξοπλισμό. Σε αυτή την ανάγκη, ούτε το Υπουργείο Παιδείας μπόρεσε να ανταποκριθεί επαρκώς.

Το Πνευματικό Κέντρο από την άλλη έκανε κάτι πιο άμεσο, χρησιμοποιώντας τη σελίδα του στο facebook ως βασικό μέσο επικοινωνίας και προτάσεων, από διάφορους φορείς, αλλά και από το αρχείο του.

Άλλες δομές ξεκίνησαν αργά. Το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων διάθεσε την πρώτη του παράσταση διαδικτυακά μόλις στις 14 Απριλίου, καθώς και αυτό έπρεπε να κάνει αλλαγές στη σελίδα του (αν και η παράσταση ανέβηκε στο youtube) για να χρησιμοποιήσει το ψηφιακό του υλικό.

Πιο έτοιμο και αποτελεσματικό, αποδείχθηκε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων,  αλλά και εκεί, χρειάστηκε ένα διάστημα για να συνηθίσουν όλοι,  διδάσκοντες και διδασκόμενοι, την εξ αποστάσεως συνθήκη.

Σε πιο  δύσκολες συνθήκες κλήθηκαν να ανταποκριθούν οι δομές ψυχικής υγείας και  υποστήριξης (Σχεδία, ΚΕΘΕΑ κ.λπ.) και το έκαναν, έστω και αν οι συνθήκες  δουλειάς τους έγιναν πολύ διαφορετικές και ακόμα πιο δύσκολες.

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα παράλληλη δραστηριότητα, ήταν οι διαδικτυακές, δημόσιες συζητήσεις που ξεκίνησε ο Δήμος Ιωαννιτών μέσω του καναλιού του στο youtube, με επιστήμονες διαφόρων κλάδων, που συζητούν και απαντούν σε διάφορα ερωτήματα, ανάγκες, απορίες που συνδέονται με τις τρέχουσες εξελίξεις και αναγκαιότητες.

Κάτι αξιοσημείωτο που μένει από αυτή την περίοδο, είναι η ετοιμότητα που έδειξε η τοπική αγορά. Ξαφνικά, ήταν πιο εύκολο να παραγγείλεις κάτι ψηφιακά από μια τοπική επιχείρηση (ένα βιβλιοπωλείο ή ένα κατάστημα ψηφιακών ειδών), γιατί, παρα το χάος των πρώτων εβδομάδων στις μεταφορές, θα το παραλάμβανες ίσως και την ίδια μέρα. Επίσης, καταστήματα εστίασης που έμειναν ανοιχτά για «take away» βάση του νόμου, με πολύ μειωμένη τη δουλειά τους, αλλά με μια «δήλωση παρουσίας» σε μια πολύ περίεργη εποχή, αφήνοντας και μια αίσθηση ότι η ζωή συνεχίζεται.

Τέλος, αυτοί και αυτές που είναι πάντα σε ετοιμότητα και τους οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η συνέχεια της οικονομικής δραστηριότητας, είναι οι άνθρωποι που δουλεύουν «ντελίβερι» και στην αλυσιδα τροφοδοσίας. Οι εργαζόμενοι-ες σε δύσκολες συνθήκες, προ πανδημίας και κατά τη διάρκεια αυτής, απέδειξαν ότι ο κόσμος της εργασίας είναι το βασικότερο «γρανάζι» και ότι δικαιούνται όχι απλά σεβασμό, αλλά και καλύτερες εργασιακές συνθήκες.  


200 λέξεις απομένουν.
σχετικα αρθρα