Παίρνοντας τα βουνά: τα φεστιβάλ που προτιμούν το υψόμετρο

Τα καλοκαιρινά (μουσικά) φεστιβάλ στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο, είναι πλέον κάτι πέρα από εποχιακές εκδηλώσεις: είναι ένα ολόκληρο οικονομικό μέγεθος.

Το καλοκαιρινό «5 μπάνια, 10 παγωτά, 2 Καραπατάκη» δεν είναι πια ένα εποχιακό αστειάκι, αλλά μια πραγματικότητα, ειδικά αν πρόκειται για τη δημοφιλέστατη ερμηνεύτρια, η οποία θα γεμίσει χώρους το καλοκαίρι -και reels όλο τον χειμώνα- από τις καλοκαιρινές της εμφανίσεις.

Τα φεστιβάλ δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο. Αν πχ διάβαζαν κάτι τέτοιο σήμερα οι αρχαίοι συχνάζοντες στο Στόουνχετζ ή την Ελευσίνα, θα γελούσανε.

Αυτό επίσης δεν σημαίνει ότι οι διοργανώσεις έμειναν στάσιμες και δεν εξελίχθηκαν.

Μια πιο επίκαιρη εκδοχή, είναι τα ορεινά φεστιβάλ.

Στα Γιάννενα, περίοπτη θέση ανάμεσά τους, έχει το Anilio Park Festival, στα 1.653 μέτρα (το υψόμετρο της βάσης του κέντρου). Τα δύο τελευταία χρόνια, το «πολυφεστιβάλ» του Ανηλίου είναι μια εκδοχή αυτής της καλοκαιρινής δραστηριότητας: κάμπινγκ, βουνό, δραστηριότητες, live.

Τα ορεινά φεστιβάλ, είτε σε χιονοδρομικά, είτε σε άλλες εκτάσεις, είναι αρκετά σε όλη την Ευρώπη.

Στην Ιταλία, ένα από τα πιο γνωστά είναι το Rock the Dolomites, που γίνεται συνήθως τον Μάρτιο, στην οροσειρά των Δολομιτών, στις ιταλικές Άλπεις. Τα live εκεί είναι κάπως πιο αποκεντρωμένα, με συμμετοχή κυρίως τοπικών συγκροτημάτων, σε ένα σχήμα «υπαίθριας ορεινής παμπ», σε ορεινά καταφύγια και after ski μπαρ.

Το Green Man στην Ουαλία, γίνεται τον Αύγουστο και είναι σαφώς πιο τρέντι. Φέτος για παράδειγμα, θα παίξουν μεταξύ άλλων οι Wolf Alice, Wilco, Cat Power, οι εξαιρετικοί A Place to Bury Strangers και πολλοί άλλοι. Το ορεινό κομμάτι του φεστιβάλ λαμβάνει χώρα στο Crug Hywel που δεν είναι δα και κανένα βουνό (δείτε στο μεταξύ το «Ο Άγγλος που ανέβηκε ένα λόφο και κατέβηκε ένα βουνό), αλλά βρίσκεται στον εθνικό δρυμό Bannau Brycheiniog, που είναι ένα ουαλικό όνομα, αν αυτό δεν έγινε κατανοητό.

Ένα από τα πιο γνωστά ορεινά φεστιβάλ της Ευρώπης, είναι το OpenAir Gampel που φέτος κλείνει 40 χρόνια, στο Gampel-Bratsch της Ελβετίας, ένα, οριακά χωριό 2.000 κατοίκων, σε 700 μέτρα υψόμετρο. Προσφέρει και αυτό τη δυνατότητα κάμπινγκ, ενώ τα τελευταία χρόνια φιλοξενεί κυρίως ανερχόμενα ονόματα, κάθε είδους μουσικής (από χιπ χοπ μέχρι μέταλ).

Εκεί που τα πράγματα αγριεύουν αρκετά, είναι στο Greenfield, επίσης στην Ελβετία, στο Ίντερλακεν. Εκτός από το τετραήμερο ανελέητο κοπάνημα, με μια μακρά παράδοση στο industrial και το nu metal (πέρυσι παίζανε εκεί και οι Slipknot και οι Avenged Sevenfold), το φεστιβάλ συνδυάζει ορεινές δραστηριότητες στα γύρω βουνά, κάμπινγκ και μια σκηνή που μπροστά της, «λιμνάζουν» γύρω στα 20 με 25 χιλιάδες άτομα.

Υπάρχουν και ψηλότερα, φυσικά. Το Cosmic Mountain στο Βαλ-Τορένς που έγινε αυτές τις μέρες, λαμβάνει χώρα σε υψόμετρο 2.300 μέτρων, όσο και το Electric Mountain στο Σέλντεν της Αυστρίας. Αμφότερα κινούνται στο πεδίο της ηλεκτρονικής μουσικής.

Η ιδέα των ορεινών μουσικών και ποικίλης δραστηριότητας φεστιβάλ, δεν περιορίζεται στα παραπάνω. Ούτε πρόκειται για μια εύκολη υπόθεση, καθώς απαιτεί τη διαχείριση πολλών χιλιάδων επισκεπτών, την προστασία της φύσης από την υπερβολική ανθρώπινη δραστηριότητα, τη διαχείριση των καιρικών συνθηκών που δεν είναι πάντα δεδομένες, κ.α.

Είναι και μια παγιωμένη κατάσταση, ένας διαφορετικός καλοκαιρινός προορισμός, που ειδικά στην Ήπειρο, κερδίζει σημαντικό κομμάτι των «συναυλιανθρώπων».

Όσο για το φεστιβάλ του Ανηλίου, έχει μια… θέση με θέα στα ψηλότερα φεστιβάλ της Ευρώπης.