Όσο καλός μπορεί να είναι ένας μουσικός δίσκος

Πόσο καλός μπορεί να είναι ένας δίσκος; Μια πρόχειρη απάντηση, είναι «όσο το Music from Big Pink» των The Band, του πρώτου δίσκου της μπάντας που πλέον δεν υπάρχει έμψυχα, αλλά μόνο δια του τεραστίου μουσικού μεγέθους που κληρονόμησε στον κόσμο.

Τη 1^η Ιουλίου 1968 λοιπόν, κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος.

Μέχρι τότε, η μπάντα -ως Hawks- ήταν το συγκρότημα του Μπομπ Ντύλαν όταν αυτός «εξηλεκτρίστηκε» και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κοινού του, αισθάνθηκε προδομένο. Η πεντάδα όμως μόνο τυχαία δεν ήταν. Και αν αυτό δεν ήταν απόλυτα ορατό ως backing band του Ντύλαν, ακόμα και αν δεν γινόταν σαφές με τον τρόπο που προσέγγιζαν κλασικά του κομμάτια, μπορούσαν να παίξουν στα δάχτυλα το κοινό τους με μουσικά έπη όπως το The Weight και το Chest Fever. Επίσης, η μπάντα είχε μια τρομερή διάσταση και ποικιλία στον τρόπο που έγραφε και έπαιζε μουσική. Μπορεί στο Big Pink τα βασικά φωνητικά να κρατάει ο Ρίτσαρντ Μάνιουελ, ο χαρισματικός πιανίστας (ένας από τους δύο του συγκροτήματος), αλλά ο Λεβόν Χελμ μαζί με τον Ρικ Ντάνκο που έλεγαν το The Weight, βάθαιναν τρομερά τις ερμηνευτικές εμπειρίες που πρόσφερε το συγκρότημα. Ακόμα, είναι ενδεικτικός ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούσαν τα μέλη του: το Weight το έγραψε ο Ρόμπι Ρόμπερτσον, ο προτελευταίος αποχωρήσας, αλλά το είπανε οι άλλοι δύο με μοναδικό τρόπο. Ο Ρόμπερτσον έγραψε και το Chest Fever, το οποίο έχει ίσως την κορυφαία εισαγωγή πλήκτρων στο ροκενρόλ, από τον μοναδικό που δεν τραγουδάει στον δίσκο, τον Γκαρθ Χάτσον. Ο Χάτσον ήταν και ο τελευταίος που αποχώρησε από τον μάταιο τούτο κόσμο πέρυσι. Τα περισσότερα κομμάτια είναι γραμμένα μαζί με τον Ντύλαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Άλλωστε, διάφορες εκδοχές εμφανίζονται μερικά χρόνια αργότερα, στο The Basement Tapes, που είναι κάτι σαν crossover επεισόδιο στην πορεία όλων αυτών. Το I shall be released όμως, που είναι κομμάτι καταδικό του Ντύλαν, έχει την απόλυτη σφραγίδα αυτής της τρομερής συνύπαρξης, «ψημένη» στα καζάνια της σπαρακτικής φωνής του Μάνιουελ. Σε άλλες λεπτομέρειες, το Big Pink είναι η Νέα Υόρκη και το εξώφυλλο του δίσκου είναι μια ζωγραφιά ενός πολύ διάσημου μουσικού: του Μπομπ Ντύλαν…

Τη 1^η Ιουλίου 1968 λοιπόν, κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος.

Μέχρι τότε, η μπάντα -ως Hawks- ήταν το συγκρότημα του Μπομπ Ντύλαν όταν αυτός «εξηλεκτρίστηκε» και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κοινού του, αισθάνθηκε προδομένο.

Η πεντάδα όμως μόνο τυχαία δεν ήταν. Και αν αυτό δεν ήταν απόλυτα ορατό ως backing band του Ντύλαν, ακόμα και αν δεν γινόταν σαφές με τον τρόπο που προσέγγιζαν κλασικά του κομμάτια, μπορούσαν να παίξουν στα δάχτυλα το κοινό τους με μουσικά έπη όπως το The Weight και το Chest Fever.

Επίσης, η μπάντα είχε μια τρομερή διάσταση και ποικιλία στον τρόπο που έγραφε και έπαιζε μουσική. Μπορεί στο Big Pink τα βασικά φωνητικά να κρατάει ο Ρίτσαρντ Μάνιουελ, ο χαρισματικός πιανίστας (ένας από τους δύο του συγκροτήματος), αλλά ο Λεβόν Χελμ μαζί με τον Ρικ Ντάνκο που έλεγαν το The Weight, βάθαιναν τρομερά τις ερμηνευτικές εμπειρίες που πρόσφερε το συγκρότημα.

Ακόμα, είναι ενδεικτικός ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούσαν τα μέλη του: το Weight το έγραψε ο Ρόμπι Ρόμπερτσον, ο προτελευταίος αποχωρήσας, αλλά το είπανε οι άλλοι δύο με μοναδικό τρόπο.

Ο Ρόμπερτσον έγραψε και το Chest Fever, το οποίο έχει ίσως την κορυφαία εισαγωγή πλήκτρων στο ροκενρόλ, από τον μοναδικό που δεν τραγουδάει στον δίσκο, τον Γκαρθ Χάτσον. Ο Χάτσον ήταν και ο τελευταίος που αποχώρησε από τον μάταιο τούτο κόσμο πέρυσι.

Τα περισσότερα κομμάτια είναι γραμμένα μαζί με τον Ντύλαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Άλλωστε, διάφορες εκδοχές εμφανίζονται μερικά χρόνια αργότερα, στο The Basement Tapes, που είναι κάτι σαν crossover επεισόδιο στην πορεία όλων αυτών.

Το I shall be released όμως, που είναι κομμάτι καταδικό του Ντύλαν, έχει την απόλυτη σφραγίδα αυτής της τρομερής συνύπαρξης, «ψημένη» στα καζάνια της σπαρακτικής φωνής του Μάνιουελ.

Σε άλλες λεπτομέρειες, το Big Pink είναι η Νέα Υόρκη και το εξώφυλλο του δίσκου είναι μια ζωγραφιά ενός πολύ διάσημου μουσικού: του Μπομπ Ντύλαν…