Όλο και χειρότερη δουλειά

Στην Ελλάδα των 13 ωρών εργασίας, υπάρχουν δύο πραγματικότητες: η μια είναι η επικοινωνιακή, ότι δήθεν το 13ωρο γίνεται «υπέρ του εργαζόμενου», λες και σε οποιαδήποτε περίπτωση πλην της βρετανικής κλωστοϋφαντουργίας του 19ου αιώνα, μπορεί να αποτελεί μια φυσιολογική κατάσταση, μια τέτοιου τύπου εργασία.

Από την άλλη, είναι τα περιστατικά που πληθαίνουν και στη γιαννιώτικη αγορά πλέον.

Συνδικαλιστές οδηγούνται στο τμήμα, γιατί ενημερώνουν ότι άλλους εργαζόμενους σε πιτσαρία πως συνάδελφός τους, ενώ έχει κερδίσει δικαστικά την επαναπρόσληψή της, δεν επαναπροσλαμβάνεται, (όπως καταγγέλει την Pizza Fan το σωματείο διανομέων).

Εργαζόμενοι και εργαζόμενες που δουλεύουν στο ίδιο σούπερ μάρκετ 20 και 30 χρόνια αντιμετωπίζουν τη νέα ιδιοκτησία (Γαλαξίας) που τους περιμένει με έτοιμες συμβάσεις, προειλημμένες αποφάσεις και μια έντονη αίσθηση εκβιασμού. Αυτά, στο πλαίσιο μιας εξαγοράς που η τοπική κοινωνία δεν έμαθε κάτι ουσιαστικό γι αυτήν, από την προηγούμενη, τοπική ιδιοκτησία. 

Όλα αυτά στα Γιάννενα επέχουν διαφορετική θέση, καθώς συμβαίνουν στους πιο μαζικούς και ενεργητικούς εργασιακούς χώρους.

Οι σχέσεις επιχειρήσεων-τοπικών κοινωνιών είναι συγκεκριμένες και όπως δείχνουν τα γεγονότα, οι άνθρωποι είναι αυτοί που στηρίζουν επιχειρήσεις και όχι το αντίθετο.

Όχι λοιπόν, δεν έγιναν ξαφνικά οι θέσεις εργασίας καλοπληρωμένες στην πόλη, ούτε αναγνωρίζονται τα υψηλά προσόντα. Η «Σίλικον βάλεϊ» της Ηπείρου είναι περισσότερο λέξη κλειδί για τα ψαχτήρια της Google και όχι ακριβής αποτύπωση της πλειοψηφίας των στατιστικών που κραδαίνει στη Βουλή η υπουργός Εργασίας για να πει «να, μειώνουμε την ανεργία».

Χωρίς εργαζόμενους και εργαζόμενες, επιχειρηματικά όνειρα όπως «προορισμοί 12 μηνών» και στρατοί εξυπηρετητών σε βάση 24/7 για επισκέπτες, δεν υφίστανται.

Και καλώς δεν υφίστανται, όσο οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους.

(photo credit: Andrew Grossman/Scopio)