Οι παράλληλοι αθλητικοί δρόμοι των Ιωαννίνων

Τα Γιάννενα φέτος θα έχουν δύο ομάδες σε πρώτη κατηγορία ομαδικού αθλήματος, αλλά καμία από αυτές δεν θα είναι ο ΠΑΣ Γιάννινα στο ποδόσφαιρο.

Αυτό από μόνο του είναι βαρύ για το φίλαθλο κοινό της πόλης.

Είναι ένας από τους λόγους που ένα σημαντικό κομμάτι της οπαδικής βάσης του ΠΑΣ Γιάννινα, δεν θα πάει στο γήπεδο για να στηρίξει τον Βίκο Ιωαννίνων.

Δεν είναι το μπάσκετ ο λόγος. Οι οπαδοί του ΠΑΣ στηρίζουν αναφανδόν τις γυναίκες που παίζουν στην Α1 και μαζί τους έχουν φτάσει μέχρι (κυριολεκτικά) την άκρη της Ευρώπης.

Για τον Βίκο όμως δεν τρέφονται τα ίδια συναισθήματα.

Ο οπαδικός πυρήνας του ΠΑΣ Γιάννινα δεν θεωρεί την ομάδα «σαρξ εκ σαρκός» και οι συζητήσεις δεν γίνονται πάντα με ουδέτερους έστω όρους και χαρακτηρισμούς.

Στο οπαδικό σύμπαν αυτές οι διαφορές είναι κάπως διαχρονικές. Όταν ο ΠΑΣ Γιάννινα είχε ξαναπέσει στη Γ’ εθνική, πριν την «εποχή Κούγια» που τον επανέφερε μεν, αλλά του κληροδότησε και πολλά από τα προβλήματα που κρύφτηκαν κάτω από το χαλί, το «μπιφ» ήταν με τη νεοσύστατη τότε ΑΕ Γιάννενα, αν θυμάστε.

Ο ΠΑΣ Γιάννινα πέρασε τα τελευταία χρόνια από τη διαχείριση ενός ανθρώπου που ήξερε τα ποδοσφαιρικά κατατόπια, τα οποία στην Ελλάδα μόνο ομαλά δεν είναι (το εντελώς αντίθετο κιόλας), σε μια αβεβαιότητα που για τις ελληνικές ομάδες είναι συνήθως καταδικαστική.

Η ομάδα-επιχείρηση δεν λειτούργησε ποτέ επενδυτικά και προοπτικά. Στηρίχτηκε πάρα πολύ στα έτοιμα και στην κυμαινόμενη προθυμία των αρχών να παρέχουν υποδομές, χωρίς να ζητάνε επιτακτικά το αντίστοιχο κόστος. Όταν κάποιες φορές το ζήτησαν –όπως επιτάσσει το δημόσιο συμφέρον- αντιμετώπισαν και μια αντίστοιχα κυμαινόμενη εχθρότητα και από τους φιλάθλους.

Ο ΠΑΣ Γιάννινα πέρασε πάρα πολλά, σε πολύ λίγα χρόνια. Έφτασε στο απόγειο της αθλητικής του ιστορίας με την έξοδο στην Ευρώπη, έστειλε παίκτες με μεταγραφές παντού, προχώρησε πολύ σε κορυφαίες εγχώριες διοργανώσεις. Η εφήμερη αθλητική επιτυχία που μένει στην ιστορία όμως, δεν υποκαθιστά την επένδυση και τη μονιμότητα των υποδομών.

Θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον αν αυτή η ομάδα επένδυε στο μέλλον και δεν εξαρτιόταν τόσο πολύ από τον (εκάστοτε) ιδιοκτήτη της.

Ο Βίκος από την άλλη, έχει πράγματα που ο ΠΑΣ Γιάννινα δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή: ιδιοκτήτες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, το ιστορικό επίτευγμα της πρώτης ομάδας από τα Γιάννενα που παίζει στην πρώτη κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ και απολαμβάνει και μια προθυμία που δεν βρίσκεται εύκολα, στον τρόπο που γίνονται τα έργα στην Ελλάδα: για να παίξει στο «Σιδέρης Καραδήμας» η ομάδα, βρέθηκαν 700.000 ευρώ άμεσα, για να γίνουν οι ανακατασκευές και να καλυφθούν οι προδιαγραφές και τα έργα είναι σε εξέλιξη. Δεν έχει όμως την ιστορία και τη λαϊκότητα του ΠΑΣ.

Και όλα αυτά σε μια δημόσια αθλητική υποδομή, την οποία ο Βίκος δεν «νέμεται», αλλά νοικιάζει κανονικά, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα. Οπότε, ως ΚΑΕ, έχει το δικαίωμα να κάνει τον επιχειρηματικό της σχεδιασμό.

Αυτή η φαινομενική (ή και πραγματική) «εύνοια» δεν απαλύνει το παράπονο των οπαδών του ΠΑΣ, που θεωρούν ότι σε μεγάλο βαθμό η ομάδα «εγκαταλείφθηκε» ή ότι δεν επιδείχθηκε ο ίδιος ζήλος τουλάχιστον από τους ισχυρούς οικονομικά κύκλους της πόλης, αλλά και από τους θεσμικούς φορείς.

Η ανακοίνωση των διαρκείας του Βίκου πριν από λίγες μέρες, προκάλεσε μερικές απορημένες αντιδράσεις, κυρίως για το κόστος των περισσότερων θέσεων, όσο και για κάποια από τα προνόμια. Οι τιμές ξεκινούν λίγο πιο χαμηλά από τις αντίστοιχες των μεγαθηρίων Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού πχ, είναι ακριβότερα από του Προμηθέα και λίγο φθηνότερα από της Μυκόνου.

Προφανώς, μια πολιτική «κόστους-οφέλους» θα έχει στόχο την εξασφάλιση της οικονομικής ευρωστίας της ομάδας. Στο κόστος όμως, μπορεί να συμπεριλαμβάνεται και η λαϊκή της απήχηση, είτε λόγω της γενικής οικονομικής κατάστασης που δεν είναι δα η καλύτερη, αλλά και της έλλειψης οπαδικής βάσης.

Φυσικά, όλα αυτά είναι σχετικά. Οι κύκλοι στην αθλητική ζωή είναι διαφόρων μεγεθών και διάρκειας και πάντα εξαρτώνται από τα πράγματα που γίνονται στις προηγούμενες περιόδους.

Το αθλητικό σύστημα στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα αδηφάγο και στηρίζεται πολύ στις ιδιοκτησιακές μονοκρατορίες, που με τη σειρά τους εκμεταλλεύονται τη θέση τους και τη συμβολική απήχηση του ονόματος που διαχειρίζονται. Ο δε αντίλογος στο μοντέλο του «σωτήρα επενδυτή» δεν προχωράει ή και αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό.