Μια μοντέρνα ζωή για τα σκουπίδια

Πριν από 32 (ολογράφως: τριάντα δύο) ολόκληρα χρόνια, οι Blur ήταν μικρά παιδιά και οι Madchester Λονδρέζοι της brit pop.

Έβγαζαν λοιπόν το δεύτερο άλμπουμ τους, το Modern Life is Rubbish, αυτό που έχει το ωτομοτρίς του Λονδίνου στο εξώφυλλο.

Οι περίπου 25χρονοι τότε Άλμπαρν και Σια αποφάσισαν να κοροϊδέψουν τη σύγχρονη βρετανική (και όχι μόνο) κοινωνία, γράφοντας ίσως το κορυφαίο-μαζί με το επόμενό τους, Parklife- άλμπουμ τους.

Χωρίς να είναι ακριβώς ένας «φόρος τιμής» στις μουσικές που τους άρεσαν, από τους Who μέχρι τους Kinks (κυρίως αυτούς), αλλά και από τους Jam μέχρι τους πάνκηδες της γειτονιάς τους, οι Blur έδειξαν ότι όντως μπορούσαν να είναι μια μεγάλη μπάντα, έστω και αν δεν υπήρχε η τεραστίων διαστάσεων επιτυχία στον δίσκο. Τουλάχιστον, όχι όπως στο Parklife υπήρχε το Girls&Boys ή στο ομώνυμο, το Song 2 (πάτα σταρτ να παίξουμε).

Όπως κάθε δισκάρα, έτσι και το MLiR δημιουργήθηκε σε συνθήκες που δοκίμασαν τη συνοχή της μπάντας και την αντοχή και ανοχή των μελών της.

Κοντά στον στιχουργικό οίστρο του Άλμπαρν, ακολούθησε η απαράμιλλη κιθαριστική ικανότητα του Κόξον και έτσι, οι Blur μπήκανε σε εκείνη την ομάδα συγκροτημάτων από τα οποία το κοινό περίμενε με ανυπομονησία του επόμενο άλμπουμ τους. Και αυτό κράτησε για αρκετά χρόνια…