Μια κανονικότητα που δεν θα υπάρξει ποτέ

Μερικά πράγματα που οι αυτοδιοικητικοί δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται ακριβώς, είναι τα εξής:

Η αυτοδιοίκηση είναι μια πολιτική υπόθεση. Όσο περισσότερο χάνει το πολιτικό της περιεχόμενο και γίνεται ένα απλό μοντέλο ενδιάμεσης διαχείρισης, τόσο πιο απονευρωμένη και αναποτελεσματική είναι.

Οι προσωποπαγείς «λύσεις» που υποβαθμίζουν τη συμμετοχή των πολιτών στο επίπεδο της ψήφου, είναι επικίνδυνες. Στην εποχή της ανάδειξης των επικίνδυνων, οι ελιτισμοί δεν απηχούν στους πολίτες, το αντίθετο καταφέρνουν κιόλας. Ειδικά τη στιγμή που η αυτοδιοίκηση διέπεται από τρεις διαδοχικούς προβληματικούς, κακούς ή και καταστροφικούς νόμους που κάποιοι από αυτούς, αμφισβήτησαν το ίδιο το εκλογικό αποτέλεσμα.

Η καθημερινότητα είναι καθοριστικός παράγοντας, αλλά όταν την κρίνουν οι πολίτες, όχι οι αυτοδιοικητικοί, από θέσεις αρχής και αντιπολίτευσης. Η «πολιτική της λακκούβας» είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για τον άνθρωπο που πηγαίνει στη δουλειά του, για τον διανομέα που κινδυνεύει με ένα μηχανάκι και μια εύκολη τακτική για έναν εκλεγμένο που ενίοτε, βαρύνεται με κακό παρελθόν στον ίδιο τομέα. Δεν είναι ένα απλό συνδικαλιστικό επιχείρημα «υπέρ» ή «κατά» από ανθρώπους που όλοι τους, έχουν περάσει από θέσεις διοίκησης.

Οι Δήμοι, σε μια εποχή που η κυβέρνηση είναι εχθρική -όχι μόνο απέναντί τους, αλλά απέναντι σε κάθε συμμετοχικό και συνεργατικό μοντέλο που περιλαμβάνει πέραν του ενός, άντε των λίγων- οφείλουν να είναι διεκδικητικοί. Όχι μόνο απέναντι στο κεντρικό κράτος, αλλά και απέναντι στους φορείς που αυτό ευνοεί, εις βάρος της καθημερινότητας. Έργα που χρονίζουν, δίκτυα που περνάνε όπως να ‘ναι από τους δρόμους, εκχωρήσεις δημόσιων υπηρεσιών με ισχυρή εντύπωση μεγάλου ιδιωτικού κέρδους και μικρής δημόσιας ωφέλειας κ.ο.κ. Αντί να εξοπλίζει με προσωπικό καίριες και καθημερινά αναγκαίες υπηρεσίες, η κυβέρνηση επιχαίρει για τη μείωση της ανεργίας με βασικούς μισθούς που δεν φτάνουν να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες. Φυσικά, υπάρχουν και οι αυτοδιοικητικοί οι οποίοι είναι οπαδοί αυτής της πολιτικής. Που θα απαντήσουν «έτσι γίνονται πλέον τα πράγματα, αυτά που ξέρατε τέλειωσαν», λες και η δυνατότητα ενός Δήμου να κάνει ο ίδιος τα έργα του τον καθιστούσε αυτόματα κάποιο σοβιέτ ή και αυτοί που, πιεσμένοι από την ανάγκη της καθημερινότητας, θα πάνε στην πιο άμεση λύση χωρίς να υποστηρίζουν τη συγκεκριμένη πολιτική. Και στις δύο περιπτώσεις όμως, αυτοί φέρουν την ευθύνη και η μόνιμη μεταφορά της στο κράτος, είναι και αυτή κομμάτι του προβλήματος.

Όσο οι ίδιοι οι αυτοδιοικητικοί αφαιρούν το πολιτικό περιεχόμενο από την πολιτική τους δραστηριότητα (την ιδιότητά τους ως αιρετοί δηλαδή), τόσο αυξάνεται το πρόβλημα που δημιουργεί η κυβέρνηση με νόμους, οι οποίοι περιορίζουν τη δημοκρατική συμμετοχή, ακόμα και στο πρώτο επίπεδο αυτής. Οι «μειοψηφικοί δήμαρχοι» με εκλογές από όλο και λιγότερους πολίτες, η απονευρωμένη και διεκπεραιωτική διαχείριση, οι όλο και πιο αραιές υπηρεσίες που ευνοούν την, με κάθε κόστος και τρόπο, εκχώρηση στον ιδιωτικό τομέα, που τις διαχειρίζεται χωρίς να δίνει λόγο ή και χωρίς να πιέζεται, είναι κομμάτια που φτιάχνουν ένα όλο και πιο απολίτικο κλίμα, στο όνομα μιας κανονικότητας που δεν θα υπάρξει ποτέ…