Μην ακούς τι λένε για μένα

Πριν από 20 ολόκληρα χρόνια (ολογράφως: είκοσι), οι Arctic Monkeys έβγαλαν το πρώτο τους άλμπουμ.

Οι για πολλά χρόνια πιο πολλά υποσχόμενοι (και αρκετά από αυτά, εκπληρώσαντες) από το Σέφιλντ, είχαν καβαλήσει το garage revival κύμα της εποχής και το πήγε παραπέρα, σε καιρούς που οι Αμερικάνοι έδειχναν να τα καταφέρνουν καλύτερα στο είδος.

Το Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not ήταν βρετανικό μέχρι το μεδούλι. Μίλαγε για τους αδερφάκους και τα χούγια τους και έπαιρνε το όνομά του από ένα βιβλίο των ‘60s, το οποίο είχε κάνει και ταινία ο Κάρελ Ράιζ, με τον Άλμπερτ Φίνεϊ και τον Ίαν Γκάνταλφ Μακ Κέλεν.

Ο δίσκος μπορούσε (και μπορεί ακόμα) να ξεσηκώσει και καταθλιμένο βραδύποδα σε χειμερία νάρκη, καθότι το κυνηγητό ήταν ανελέητο: View from the Afternoon, Fake Tales of San Francisco, Mardy Bum, I Bet You Look Good on the Dancefloor και το κορυφαίο του άλμπουμ, Dance Shoes.

Ο Άλεξ Τέρνερ, ηγετική φυσιογνωμία των AM, έβαλε το όνομά του σε όλα τα κομμάτια του δίσκου, πλην ενός που συνέγραψε με τον Τζέιμι Κουκ. Επίσης, έβαλε στο εξώφυλλο τον κολλητό του, Κρις μακ Λιούρ, σε μια φωτό που τραβήχτηκε ξημερώματα, έξω από ένα μπαρ…