Κοινωνική κατοικία: από τον χλευασμό στις προφάσεις

Η κοινωνική κατοικία δεν είναι κάτι που έβγαλαν από το μυαλό τους, τα μέλη του μυστικού συλλόγου «Εχθροί του Κυριάκου Μητσοτάκη».

Είναι μια πρακτική που ακολουθείται συστηματικά σε πολλές χώρες, σαφώς πιο αναπτυγμένες από την Ελλάδα. Όπως η Ισπανία, για παράδειγμα. Σπάνια όμως κάποιο στέλεχος της κυβέρνησης χρησιμοποίησε αυτή την αναλογία, όπως πχ το «η ακρίβεια είναι εισαγόμενη», «το χρηματιστήριο ρεύματος είναι εισαγόμενο» κ.λπ κ.λπ. Δεν είπε ποτέ φερειπείν ο Άδωνης Γεωργιάδης ότι «σταματήστε την τοξικότητα με τα ακριβά ενοίκια, δείτε έξω που εφαρμόζουνε την κοινωνική κατοικία», ανάμεσα στις… στοιχισμένες στα δεξιά (κυριολεκτικά) απίθανες ευχές του προς ό,τι αυτός νομίζει πως είναι ισραηλινό.

Αντί για τα παραπάνω, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να χλευάσει την κοινωνική κατοικία στη Βουλή, σε μια κορύφωση της πολιτικής του έπαρσης, όταν είχε διαπιστώσει στις τελευταίες εκλογές ότι δεν έχει αντίπαλο. Μιλώντας στη Βουλή σχολίασε με τρόπο που θύμισε κάπως τον Θανάση Βέγγο ως Αντώνη Μπεϊζάνη να προσπαθεί να κόψει από τον μισθό του μεταφορέα: 

«Σας άκουσα σήμερα -και το σημείωσα- να μιλάτε για την ανάγκη να κατασκευάσουμε 150.000 κοινωνικές κατοικίες, 150.000 κοινωνικές κατοικίες, μάλιστα. Λοιπόν, είστε και πολιτικός μηχανικός, πόσο κόστος το μέτρο; Πόσο να βάλουμε; 1.000 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο; 1.500; Λοιπόν, αν βάλω 1.000 είναι 15 δισεκατομμύρια. Αν βάλω 1.500 είναι 22,5 δισεκατομμύρια. Μα είναι σοβαρές κουβέντες αυτές;».

Τελικά, φαίνεται ότι ήταν σοβαρές κουβέντες, καθώς δύο χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση μιλάει ανοιχτά για την κοινωνική κατοικία, βλέποντας ότι η στεγαστική κρίση δεν υποχωρεί με «πλάγιες παρεμβάσεις» (όπως και καμία κρίση, με τέτοιες παρεμβάσεις, άλλωστε).

Η Ντόρα Μπακογιάννη για παράδειγμα, αδερφή του κ. Μητσοτάκη, προτείνει εγχώρια φορολόγηση «5 ευρώ» σε τουριστικούς Δήμους, ώστε να χρηματοδοτηθεί κοινωνική κατοικία για δημόσιους λειτουργούς.

Είναι πιο ειλικρινής και κοντά στην ουσία της έννοιας, από τον πρωθυπουργό, ο οποίος έσπευσε να θυμηθεί ό,τι χλεύαζε πριν από δύο χρόνια στη ΔΕΘ, προαναγγέλλοντας την οικοδόμηση πρώην στρατοπέδων, ώστε «να στεγαστούν κατά 25% στελέχη ενόπλων δυνάμεων και 75% συμπολίτες μας που δεν έχουν πρώτη κατοικία».

Θα ήταν ενδεχομένως μια ενδιαφέρουσα πρόταση, αν ενέπνεε εμπιστοσύνη. Τη στιγμή όμως που οι τοπικές κοινωνίες, κατά περίπτωση, ζητούν τα στρατόπεδα για να αξιοποιηθούν ως ελεύθεροι χώροι και πάρκα, η τοποθέτηση του πρωθυπουργού συνιστά μια πρόφαση, ένα ακόμα επικοινωνιακό κόλπο, αλλά και μια πρακτική στην οποία η κυβέρνηση έχει επιδείξει μεγάλα σκορ: τις δουλειές με πολλαπλασιαστικό κέρδος για συγκεκριμένες εταιρίες, με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος γι αυτές…

Ειδικά δε απέναντι στα Γιάννενα, ο πρωθυπουργός είναι και επίσημα πλέον, εδώ και πάνω από ένα μήνα ανακόλουθος, καθώς έχει αθετήσει σιωπηλα την υπόσχεσή του για παραχώρηση του Βελισσαρίου στον Δήμο Ιωαννιτών και -τελικά- στους πολίτες των Ιωαννίνων, με διάφορες προφάσεις που προβάλλει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, οι οποίες «μυρίζουν» στρατιωτική γραφειοκρατία. 

Στη θέση των δεσμεύσεων, έρχεται μια επίσημης γνώριμη κυβερνητική τακτική: η «διασκευή» καλών ιδεών, με τρόπο που συχνά, δεν θυμίζει ούτε λίγο την αρχική ιδέα...