Κάτω στην πόλη

Πόση είναι η απόσταση από τη μια άκρη της πόλης ως την άλλη; Πόση είναι η απόσταση από αυτά που περιγράφουν ως καθημερινότητα οι ινφλούενσερς (που εσχάτως, υποκαθιστούν τους δημοσιογράφους);

Σε αυτούς τους κάπως αλλόκοτους καιρούς που ζούμε, αναζητούμε υποτίθεται το καλύτερο, αλλά το αντίτιμό του πλέον είναι πολύ υψηλό και αναγκαζόμαστε να αρκούμαστε στα απαραίτητα.

Τα Γιάννενα πχ δεν είναι ούτε «πόλη των 15 λεπτών» όπως είναι η σύγχρονη αφηγηματική τάση, ούτε ιδιαίτερα υγιεινή συγκεκριμένες περιόδους του χειμώνα. Αυτό που έχουν σίγουρα, είναι όλα τα συμπτώματα ενός «νεομικροαστισμού» ο οποίος διαθέτει πολύ λιγότερα χρήματα από τον αντίστοιχο, προ 30 και 40 ετών.

Το αστείο είναι ότι στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται κανείς για να σας πει αν είναι καλά ή όχι τα πράγματα, αν πχ επαρκούν τα επιδόματα που διανέμει η κυβέρνηση, αντί για αξιοπρεπείς μισθούς και κυρίως, αν είναι ή όχι ανεκτή η πόλη στην οποία ζείτε.

Αυτά, τα γνωρίζετε πολύ καλά, γιατί η καθημερινότητα είναι δική σας.

Γιατί γνωρίζετε επίσης ότι τα οικονομικά περιθώρια είναι συγκεκριμένα και δεν έχουν σχέση πάντα με τις στατιστικές πλημμυρίδες που χρησιμοποιούνται για να πούνε πολλές επιτηδευμένες μισές αλήθειες, σε συμπυκνωμένο χρόνο. 

Γιατί ξέρετε περισσότερα από όσα γνωρίζει ένας περιστασιακός επισκέπτης και μπορείτε να αντέξετε το κλεινόν άστυ χωρίς να έχετε ανάγκη τις βαθμολογίες στο ίντερνετ.

Γιατί επίσης, σε μια πόλη σαν τα Γιάννενα μπορείτε να αγανακτήσετε και να αγαλλιάσετε πολλές φορές μέσα σε μια βδομάδα.

Αυτή είναι η πραγματική «υπεραξία» των Ιωαννίνων που παραμένουν ένα από τα τελευταία αστικά κέντρα που μπορούν ακόμη να την προσφέρουν.

Μια υπεραξία που βρίσκεται σε διαρκή αποδρομή, γιατί μια σειρά πράγματα λείπουν ή είναι αρνητικά διακείμενα: η κυβέρνηση πχ δεν έχει καμία απολύτως διάθεση να στηρίξει οτιδήποτε κοινοτικό, πρωτοβάθμιο και συλλογικό. Αντίθετα, κινείται σταθερά εναντίον του, προκειμένου να ολοκληρώσει την αποστολή της απόλυτης ισοπέδωσης και εξάρθρωσης της κοινωνικής διάστασης των πραγμάτων. H πόλη είναι πολιτική, μην το ξεχνάμε αυτό.

Από την άλλη, οι προγραμματισμοί και τα σχέδια αργούν εδώ και χρόνια. Και τα χρόνια που περνάνε και μπαίνουν ανάμεσα, «παλιώνουν» την πόλη και απογοητεύουν τους κατοίκους της. Η υπομονή δεν είναι αρετή πλέον, ίσως και γιατί ο κόσμος έχει βαρεθεί να αντέχει και θέλει κάτι περισσότερο. Πόσο πια να διαρκέσει και αυτή η απαντοχή;

Όλα τα υπόλοιπα, είναι πρόσκαιρες αφορμές για κορυφώσεις μιας κουβέντας, που ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματική ζωή.

Αυτήν, αν θέλετε να τη ζήσετε, τότε θα πρέπει να πάτε Κάτω στην Πόλη που λένε και τα Μωρά στη Φωτιά:

«Πώς θα σου φαινόταν λοιπόν φιλαράκο
Αν απόψε το βράδυ βγαίναμε όλοι μαζί
Μια νυχτιάτικη βόλτα μεσ' το κέντρο της πόλης
Στο ρυθμό που σκοτώνει όπως ξέρουν αυτοί»