H Σοφία Φαρίδου έμεινε για πάντα στο Κάστρο

Πριν από 78 χρόνια, τέτοιες μέρες, τα Γιάννενα ζούσανε τις μέρες των στρατοδικείων. Το ελληνικό κράτος έπαιρνε την εκδίκησή του από τους αντιστασιακούς, κομμουνιστές, μέλη του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ αλλά και απλούς υποστηρικτές, καταδικάζοντάς τους σε θάνατο.

Στις 22 Ιουνίου 1948, πρώτοι στη σειρά, εκτελέστηκαν μεταξύ Μπιζανίου και Αβγού οι Τάσος Παπαχρηστίδης, Γιάννης Γάκης, Αλέξανδρος Ντόλφης και η Σοφία Φαρίδου, καταδικασμένοι από στρατοδικείο με βάση το Γ’ ψήφισμα «περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομένων την δημοσίαν τάξιν και την ακεραιότητα του κράτους».

Το όνομα της Φαρίδου, φέρει ένας δρόμος στο Κάστρο των Ιωαννίνων, κοντά στην πλατεία Γλυκήδων.

Η Φαρίδου ήταν εργάτρια υφαντουργίας. Κατηγορήθηκε από το στρατοδικείο που ξεκίνησε να συνεδριάζει στις 15 Ιουνίου 1948, για «τροφοδοσία ανταρτών».

Λίγα χρόνια νωρίτερα, οι ναζί είχαν εκτελέσει στον Μώλο τον σύζυγό της, Αντώνη Φαρίδη με την κατηγορία της «κλοπής».

Η Φαρίδου καταδικάστηκε σε θάνατο, παρότι ήταν μητέρα ανήλικου παιδιού.

H Σοφία Φαρίδου με τον γιο της (πηγή: περιοδικό ΑΝΤΙ, Σπυρος Εργολάβος  «Η δίκη της Πρίντζου και οι εκτελεσμένοι των Ιωαννίνων» )

Η εκδικητικότητα των ελληνικών στρατοδικείων της εποχής και η ποινικοποίηση ακόμα και των εράνων, που επέσειαν την εσχάτη των ποινών, ερχόταν απευθείας από τις πρακτικές των δωσιλογικών κυβερνήσεων επί κατοχής, που επέβαλαν αντίστοιχες ποινές για κάθε δραστηριότητα που μπορούσε να θεωρηθεί «φιλοκομμουνιστική».

Αντίστοιχη αυστηρότητα βέβαια, δεν εφαρμόστηκε ποτέ στους συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής. Συχνότατα, αυτοί ήταν πλέον μέλος του «εθνικού κορμού» και του επίσημου ελληνικού κράτους.

Η Φαρίδου, στο τελευταίο της σημείωμα, αναφέρει:

«Αγαπημένα μου αδέλφια, σας χαιρετώ όλους σας με αγάπη και σπαραγμό.

Πόπη, το παιδί μου στα χέρια σου σαν τα μάτια σου. Τότε η ψυχή μου θάναι ήσυχη.

Σας φιλώ όλους σας.

Η αδελφή σας Σοφία».