Η ντυλανική μουσική πράξη στον Μπρεχτ

Πριν από 59 χρόνια, ο Μπόμπ ο Ντύλαν κυκλοφόρησε το έβδομο άλμπουμ του: το Blonde on Blonde.

Επρόκειτο για ένα από τα πρώτα διπλά άλμπουμ στην ιστορία του ροκενρόλ και ουσιαστικά, ο δεύτερος δίσκος του Ζίμερμαν με μια σειρά μουσικάρες που έπαιζαν πλέον στη μπάντα του.

Το Blonde on Blonde κυκλοφόρησε ένα χρόνο περίπου μετά το «επεισόδιο του Νιούπορτ», όπου ο Ντύλαν ανέβηκε στη σκηνή με ηλεκτρική μπάντα και έβαλε στην πρίζα τους οπαδούς της φολκ, οι οποίοι σχεδόν τον αποκήρυξαν ως αποσυνάγωγο και βέβηλο. Πήγαν να τον δείρουν δηλαδή, τόσο πολύ.

Εκεί λοιπόν, ο Ντύλαν είχε μαζί του έναν τύπο στην κιθάρα, τον Μάικ Μπλούμφιλντ, που καθόλου άδικα χαρακτηρίστηκε «λευκός Χέντριξ».

Στο Blonde on Blonde όμως, ο συγκεκριμένος είχε αποφασίσει να αφοσιωθεί στη μπάντα του Πωλ Μπάτερφιλντ, την Paul Butterfield Blues Band που αν δεν την ξέρετε ήδη, τρέξτε άμεσα και ακούστε τι ακριβώς έπαιζαν.

Έτσι λοιπόν, στράφηκε σε κάτι Καναδούς, τους Hawks ή Levon and the Hawks, που όλως τυχαίως ήταν μια από τις μεγαλύτερες μπάντες του ροκενρόλ: The Band.

Μαζί λοιπόν, έφτιαξαν το Blonde on Blonde. Όχι με όλους τους Band δηλαδή, αλλά με τον Ρόμπερτσον και τον Ντάνκο, καθώς και τον Αλ Κούπερ στα πλήκτρα και μερικούς απίστευτους τύπους όπως ο Τζο Σάουθ.

Ο δίσκος περιλαμβάνει μερικές από τις μεγαλύτερες μουσικές συλλήψεις του Ντύλαν: το I want you, το Visions of Johanna, το Rainy Day Women, το Just Like a Woman.

Γενικώς, όσα και να γραφτούν γι αυτό το μουσικό δημιούργημα, λίγα και κατώτερα του εποπτικού αντικειμένου, είναι.

Ο τίτλος του άλμπουμ φέρει αρκετές ερμηνείες. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες είναι ότι ο Ντύλαν απέδωσε με έναν τρόπο, φόρο τιμής σε μια παράσταση με τραγούδια του Μπρεχτ, που τον επηρέασε πολύ.

Ο ίδιος πάντως ισχυρίζεται ότι δεν θυμάται πώς προέκυψε ο τίτλος, ενώ μια ακαδημαϊκή εργασία (!) του 2021 στη Γαλλία, αναφέρει ότι ο τίτλος προήλθε από δύο κιθάρες που χρησιμοποίησαν ο Ρόμπερτσον και ο Ντύλαν, στις ηχογραφήσεις, αμφότερες μπεζ χρώματος ή «ξανθιές».

Ένας ακόμα εμφατικός λόγος για τον οποίο μνημονεύεται το άλμπουμ, είναι ότι πρέπει να είναι από τις δουλειές του Ντύλαν, που αντικατόπτρισαν σχεδόν επακριβώς την πνευματική του κατάσταση, τη δεδομένη στιγμή (καθώς αυτή άλλαξε καμιά 300αριά φορές στην καριέρα του): η φλου φωτό του εξωφύλλου, δεν θα μπορούσε να είναι πιο αντιπροσωπευτική…