H μπελαντόνα που έφυγε από το κάστρο

Η Στίβι Νικς, το 1981 είχε κλείσει τα 30 και πίσω της, υπήρχε μια πενταετία άλμπουμ που μεταξύ τους, υπήρχε το Rumors, αλλά και μια θυελλώδης και συχνά τοξική σχέση με τον Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ.

Μετά λοιπόν το Tusk, όπου ολοκληρώθηκε μια απίθανη μπλουζ ποπ τριλογία από την πρώην μπάντα του Πίτερ Γκριν, η Στίβι (γνωστή και ως «Μάγισσα Κίρκη» στους λάτρεις του βρετανικού μπλουζ), αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται μεσάζοντες και αφεντικά.

Και πολύ καλά έκανε.

Ήδη, είχε αποδείξει πολλάκις ότι ήταν μια εξαιρετική συνθέτης, εκτός από ερμηνεύτρια. Στο Fleetwood Mac είχε γράψει το Rhiannon, στο Rumors το Gold Dust Woman και στο Tusk, το Sara, τρία ετερόκλητα και ταυτόχρονα, μαγευτικά κομμάτια.

Γι αυτό λοιπόν, μάζεψε τα μπογαλάκια της από τους FM, φώναξε τους φίλους της και πήγε να γράψει το πρώτο, εντελώς δικό της άλμπουμ: το Bella Donna, που κυκλοφόρησε 46 χρόνια πριν, τέλη Ιουλίου.

Όπου «φίλοι», βάλτε τον Τομ Πέτι που έκανε την παραγωγή και έπαιξε, μαζί με τον Ντον Χένλι των Eagles, τον Ντόναλντ «Ντακ» Νταν των Booker T&the MG’s και των Blues Brothers, κάμποσα παλικάρια από την E Street Band του Αφεντικού, τον Ντον Φέλντερ επίσης των Eagles να παίζει ήσυχα σε μια γωνίτσα κ.α.

Το αποτέλεσμα ήταν μια τεράστια εμπορική, αλλά και καλλιτεχνική επιτυχία, παρότι οι «μεγάλες πένες» της εποχής, έπεσαν να τη φάνε.

Μεταξύ των κομματιών, υπήρξε και η τρίτη μεγαλύτερη επιτυχία που τραγούδησε ποτέ η Νικς: Το Edge of Seventeen, στο οποίο μεταξύ άλλων επηρεάστηκε από τη δολοφονία του Τζον Λένον και τις πρώτες λέξεις στο μενού ενός εστιατορίου στο Φίνιξ της Αριζόνα…