Η «μετεγκατάσταση» των 10.000 ευρώ δεν αρκεί…

Το πρόγραμμα «μετεγκατάσταση» ξεκίνησε πριν από λίγους μήνες, πιλοτικά, από τον Έβρο. Δεν πήγε όμως καλά. Στο εν λόγω πιλοτικό πρόγραμμα που αφορούσε την οικονομική ενίσχυση έως 10.000 ευρώ σε όσους-ες εγκαθίστανται μόνιμα σε οικισμούς των Δήμων Σουφλίου, Διδυμότειχου και Ορεστιάδας, κατατέθηκαν 600 αιτήσεις, από τις οποίες μόλις δύο έχουν γίνει αποδεκτές.

Mε δεδομένα τα πενιχρά αποτελέσματα του πιλοτικού προγράμματος, το υπουργείο αποφάσισε να διευρύνει το πρόγραμμα σε διάφορα επίπεδα: Εξίσωση της οικονομικής βοήθειας στα 10.000 ευρώ για όλους τους δικαιούχους και ένταξη περισσότερων κατηγοριών πολιτών, όπως Έλληνες του εξωτερικού, ψηφιακούς νομάδες, συνταξιούχους κλπ. Παράλληλα αίρεται ο αποκλεισμός των αστικών κέντρων, ενώ παραμένει η βασική προϋπόθεση της αποδεδειγμένης διαμονής των ενδιαφερομένων σε άλλη περιοχή τα τελευταία πέντε χρόνια.

Το υπουργείο αποφάσισε επίσης και να διευρύνει τους τόπους που είναι ευάλωτοι δημογραφικά.

Αρχικά, ανακοινώθηκε ότι το πρόγραμμα επεκτείνεται σε έξι νέες περιοχές: Καστοριά, Φλώρινα, Κιλκίς, Πέλλα, Δράμα και την περιοχή των Φερών. Και μετά ήρθε η ανακοίνωση και για τους νομούς Κοζάνης και Γρεβενών, αφού προηγήθηκε σειρά συναντήσεων με βουλευτές.

Όσον αφορά την Ήπειρο, παραμένει άγνωστο αν οι κυβερνητικοί βουλευτές κινητοποιήθηκαν. Υπάρχουν όμως αντιδράσεις περί «αποκλεισμού της Ηπείρου από το πρόγραμμα μετεγκατάστασης» από την αντιπολίτευση.

Ο βουλευτής Ιωαννίνων του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Γιάννης Τσίμαρης

Προς το παρόν, υπάρχουν αντιδράσεις από τον βουλευτή Ιωαννίνων του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Τσίμαρη, ο οποίος κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή, και από τη βουλευτή Ιωαννίνων της «Νέας Αριστεράς» Μερόπη Τζούφη η οποία μαζί με τη βουλευτή Θεανώ Φωτίου κατέθεσαν επίσης ερώτηση.

«Η αντιμετώπιση του δημογραφικού δεν μπορεί να γίνεται με γεωγραφικές εξαιρέσεις και άνιση μεταχείριση. Οι ορεινές κοινότητες της Ηπείρου χρειάζονται στοχευμένα και ουσιαστικά κίνητρα για να προσελκύσουν νέους κατοίκους και να διατηρήσουν την κοινωνική και οικονομική τους συνοχή», σημειώνει ο κ. Τσίμαρης.

Περί «άνισης μεταχείρισης» κάνει λόγο και η κα Τζούφη: «Η άνιση αυτή μεταχείριση δεν τεκμηριώνεται επαρκώς και εγείρει ζητήματα ίσης μεταχείρισης και περιφερειακής δικαιοσύνης».

Προφανώς, τα κριτήρια επιλογής των περιοχών είναι ένα σημαντικό ζήτημα, από τη στιγμή που προκύπτουν νέες περιοχές. Ωστόσο, το πρόγραμμα «μετεγκατάσταση» δεν αποτελεί παρά μια επιδοματική συνθήκη, η οποία μάλιστα μέχρι στιγμής δεν έχει αποδώσει. Και τα περί «εξαίρεσης της Ηπείρου» είναι μεν κατανοητά γιατί εντάσσονται σε μια λογική ίσης μεταχείρισης, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα οποιοσδήποτε πολιτικής πρότασης.

Αναμφίβολα, θα βρεθούν κάποιοι άνθρωποι που μπορεί να κάνουν χρήση του εν λόγω επιδόματος λόγω συγκυριών. Κανείς δεν μετακομίζει όμως μόνο και μόνο επειδή θα πάρει 10.000 ευρώ. Για να μετακομίσει κανείς, χρειάζεται βασικά πράγματα: δουλειά, στέγη (προσιτή και όχι πανάκριβη), υποδομές, πρόσβαση σε παιδεία και υγεία. Σε μια χώρα που η πρωτοβάθμια περίθαλψη αποδυναμώνεται ιδίως εκτός των αστικών κέντρων, που τα σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο, που τα ενοίκια παίρνουν την ανηφόρα και λοιπά, η απόφαση μετακόμισης σε άλλον τόπο, πόσο μάλλον σε ορεινές και δύσκολες περιοχές, είναι πολύ δύσκολη.

Η μεγάλη πρόκληση δεν είναι μόνο να επιστρέψει πληθυσμός στην περιφέρεια, αλλά να παραμείνει και ο όποιος πληθυσμός υπάρχει. Επίσης, χρειάζονται πολύ πιο ουσιαστικά κίνητρα από ένα εφάπαξ επίδομα...