Η γυναίκα από το Λος Άντζελες

Κάπου προς τα τέλη Απριλίου του 1971, 54 χρόνια πριν δηλαδή, οι Doors θα έκλειναν τον κύκλο του Τζιμ Μόρισον με το L.A. Woman, το έκτο τους LP.

Οι Doors είχαν ήδη μια επαμφοτερίζουσα δισκογραφία και μια παρουσία που στηριζόταν πολύ στον πληθωρικό Μόρισον.

Μετά το ντεμπούτο τους όμως, μόλις 4 χρόνια πριν, το ομώνυμο, δεν είχαν ξανακάνει σοβαρή εντύπωση στους κριτικούς.

Ωστόσο, ο Μόρισον ήταν ένα ποπ είδωλο που προκαλούσε τα πάντα, ακόμα και τα μικρόφωνα και πίσω του, ο Μάνζαρεκ ήταν η κρυφή ιδιοφυΐα.

Κάπου εκεί όμως, το ’70, τα πράγματα είχαν αρχίσει να παίρνουν μια φαινομενικά αναπόδραστη τροπή. Ο Μόρισον απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από κάθε όριο λογικής και βυθιζόταν περισσότερο στις ουσίες, ενώ ο Πωλ Ρότσιλντ, ο παραγωγός τους, είχε παραιτηθεί γιατί η μπάντα βαριόταν.

Όλως παραδόξως, το L.A. Woman ήταν πολύ καλό. Η μπάντα θεώρησε ότι η αποχώρηση του Ρότσιλντ (που λέγεται ότι πήρε δρόμο όταν άκουσε το Love her madly), την απελευθέρωσε και την άφησε να αυτοσχεδιάσει όσο ήθελε.

Εκτόπς από το Love her madly, o δίσκος περιείχε το ομώνυμο, τη διασκευή στο Crawling King Snake του Τζον Λι Χούκερ, το Changeling και το πιο καθηλωτικό κομμάτι που γράψανε ποτέ οι Doors, το Riders on the Storm, την άλλη πιθανή εκδοχή αποχώρησης του Ρότσιλντ, που γενικά θεωρούσε ότι από μια φάση και έπειτα, οι Doors κάνανε μουσική για ρεσεψιόν ξενοδοχείου.

Αυτό, ήταν και το τελευταίο κομμάτι που κυκλοφόρησε με τον Μόρισον εν ζωή.

Ο Lizard King πέθανε 2,5 μήνες μετά την κυκλοφορία του δίσκου και 1 μετά την κυκλοφορία του σινγκλ που ήταν το δεύτερο του άλμπουμ, στο μπάνιο του διαμερίσματός του στο Μαρέ του Παρισιού.

Κατόπιν, οι Doors συνέχισαν ως τρίο για μερικά χρόνια ακόμα, σε μια πορεία που κανείς δεν θυμάται πια, ίσως μέχρι το An American Prayer που και πάλι, απευθυνόταν κυρίως στους φαν το Μόρισον. Υπό αυτή την έννοια, το L.A. Woman καταχωρείται ως το τελευταίο τους άλμπουμ…