Οι «διχόνοιες» της λίμνης

Η πόλη, τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, προσφέρεται για πολλές κοινοτοπικές ατάκες, τύπου «κάτι σάπιο μυρίζει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας», το «ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» κ.ο.κ. και είναι παράξενο (και ευτυχές ταυτόχρονα), που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί στον δημόσιο λόγο.

Τα νεκρά ψάρια στην Παμβώτιδα, τα οποία είναι πολύ περισσότερα φέτος από άλλες χρονιές, καθώς το φαινόμενο εμφανίζεται τακτικά και είναι εν γνώσει των ειδικών, έφεραν άλλο ένα γύρο διχόνοιας, που δανείζεται χαρακτηριστικά από τη «Μεγάλη τάφρο», την περιπέτεια του Αστερίξ.

Εκεί, σε ένα γαλατικό χωριό (όχι το γνωστό) η κοινωνία χωρίζεται στα δύο και μπορεί να μην υπάρχει λίμνη με ψάρια, κοντά, αλλά υπάρχει ο ψαρόμορφος Βιτριολίξ που παίζει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας.

Στην πιο πεζή πραγματικότητα, η κοινωνία των Ιωαννίνων συνεχίζει να μην μπορεί να συμβιώσει αρμονικά με το περιβάλλον που τη φιλοξενεί.

Αφού καταργήθηκαν οι φορείς διαχείρισης, στους οποίους ποτέ δεν επιτράπηκε να έχουν αποφασιστικό ρόλο στη διαχείριση και όχι απλά συμβουλευτικό, τώρα ζητούνται αρμοδιότητες και ευθύνες.

Παρότι εδώ και τόσα χρόνια οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η λίμνη είναι ευτροφική και το μέλλον της όχι ευοίωνο, σήμερα το κύριο πολιτικό επίδικο είναι πού θα νομιμοποιηθεί η οικονομική της αξιοποίηση.

Εν τέλει, ενώ η πόλη συνυπάρχει με έναν βιότοπο, τον αντιμετωπίζει ως διακοσμητική πισίνα που πρέπει να είναι καλλωπισμένη, κυρίως όταν έρχονται οι καλεσμένοι.

Δεν γίνεται έτσι όμως. Δεν γίνεται χωρίς μακροπρόθεσμο πρόγραμμα, συγκεκριμένες αρμοδιότητες, αυξημένη διαχείριση (και προσωπικό) στους εξειδικευμένους φορείς και κυρίως, δεν γίνεται χωρίς ετοιμότητα.

Χωρίς αυτά, η επόμενη έκπληξη πιθανώς θα είναι ακόμα πιο δυσάρεστη…