Ένα «μπιφ» που δεν χρησιμεύει σε τίποτα

Στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου Ιωαννίνων τίποτε δεν είναι απλό και ήρεμο. Θα ήταν μια ενδιαφέρουσα παράμετρος, αν μετριόταν με πολιτικά κριτήρια.

Αν δηλαδή η αντιπαράθεση γινόταν με πολιτικούς όρους, για πολιτικά ζητήματα.

Τώρα, είναι απλά ένα «μπιφ», που λένε.

Μια ένταση, κυρίως λεκτική, την οποία όσοι έχουν το λεξιλόγιο την υπηρετούν. Όταν οι λέξεις τελειώνουν, αρχίζουν οι φωνές.

Ο βασικός πόλος έντασης είναι ο δήμαρχος και ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Συχνά, η αντιπαράθεση περιλαμβάνει και άλλους στόχους, όπως αντιδήμαρχοι κ.α.

Ο κ. Παπαγεωργίου, ο οποίος ήταν ένας ήπιος γενικά πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου (όχι ο καλύτερος, αλλά ήπιος), έχει εξελιχθεί σε έναν δημοτικό σύμβουλο που δεν χάνει ευκαιρία να σηκώσει τους τόνους με υπαινιγμούς, ειρωνείες και ενίοτε, ενικό.

Ο κ. Μπέγκας, που είναι επίσης ένας θεσμικό πρόσωπο που δεν σηκώνει πολλά-πολλά, δεν χάνει την ευκαιρία να ανταποδώσει την ειρωνεία.

Δεν είναι μια εικόνα που ξενίζει σε δημοτικά συμβούλια πάντως, ούτε υπάρχει κάποιος χρυσός κώδικας συμπεριφοράς, ένα λίμπρο ντ’ όρο που καθορίζει πώς θα μιλάει ο καθένας και η καθεμιά σε μια συνεδρίαση.

Μην ξεχνάμε ότι (περίπου) στα ίδια έδρανα, κατά καιρούς έχουν απειληθεί πολύ χειρότερα αναμεταξύ συμβούλων.

Ωστόσο, αυτό το διαρκές «μπιφ» πρέπει να υποχωρήσει κάποτε και να δώσει τη θέση του σε μια πολιτική κουβέντα, στην οποία να συμμετέχουν και περισσότεροι-ες, για θέματα που αφορούν περισσότερους-ες και όχι απλώς ένα εκλογικό αποτέλεσμα προ σχεδόν τριετίας.

Οι μικροπολιτικές αντιφωνίες είναι και αυτές στο παιχνίδι, ειδικά για τον χώρο της αντιπολίτευσης. Η δημοτική αρχή από την άλλη δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο λόγο να «σηκώνει το γάντι» κάθε φορά. Αυτό τον «χρυσό κανόνα» το ξέρουν μέλη κάθε πλευράς, σε αυτό το δημοτικό συμβούλιο, που έχει πολύ κόσμο ο οποίος έχει υπηρετήσει και ως πλειοψηφία, αλλά και ως μειοψηφία.

Το δημοτικό συμβούλιο ήταν παραδοσιακά πιο πολιτικό όργανο-μιας και στο περιφερειακό η χρόνια παρουσία του κ. Καχριμάνη συντρίβει κάθε πολιτική κουβέντα-ακόμα και από τη δική του παράταξη. Τώρα, κινδυνεύει να γίνει στίβος ειρωνικής πλειοδοσίας, όπου άλλοι ξέρουν τις λέξεις και άλλοι αναζητούν συνώνυμα για να μην λένε τα ίδια…