Δημογραφικότητες

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που το περιφερειακό συμβούλιο Ηπείρου καταγράφει ρεκόρ γραφικότητας. Στη συζήτηση για το δημογραφικό πρόβλημα όμως, αποδείχθηκε ότι τα ρεκόρ είναι για να σπάνε.

Καταρχάς, δεν αμφισβητούνται οι καλές προθέσεις, ούτε των εισηγητών, ούτε των περισσότερων που προσπάθησαν να μιλήσουν για το θέμα. Από αυτούς, εξαιρούνται οι πολύ εμπεριστατωμένες απόψεις των δύο καθηγητών, τις οποίες πάντως δεν συμμερίστηκε ιδιαίτερα η πλειοψηφία όσων τοποθετήθηκαν.

Όσο ένα θεσμικό όργανο πιστεύει ότι το δημογραφικό είναι ένα «πρόβλημα γεννήσεων» και ότι ως θεσμικοί φορείς, οι πιο αρμόδιοι είναι οι σύλλογοι πολυτέκνων κ.λπ, δεν αντιλαμβάνεται την ουσία του προβλήματος: ότι δεν έχει να κάνει απλά με το «πόσο αναπαραγόμαστε», ούτε με όλα αυτά τα απίθανα και ενίοτε επικίνδυνα στερεότυπα που αναπαράχθηκαν στη συνεδρίαση.

Όχι λοιπόν, το δημογραφικό δεν είναι ένα «πρόβλημα γονέων» που γνωρίζουν το θέμα. Η αναγωγή της γυναίκας σε «μοχλό» είναι μια παρωχημένη, υπερσυντηρητική ευκολία που πίσω της, συντάσσονται αποψάρες για το πώς θα χειριστούν οι γυναίκες το σώμα τους και τη ζωή τους την ίδια.

Τα συμπεράσματα ότι «κανείς δεν θέλει να δουλέψει», εκτός από το ό,τι έρχονται από το απώτερο παρελθόν βαθέος καφενείου, δεν απαντάνε γιατί η νεολαία σήμερα δεν βλέπει το μέλλον της στο πανεπιστήμιο, γιατί οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες εγκαταλείπουν ακόμα και «σίγουρες δουλειές» και γενικώς, αυτά τα συμπεράσματα δείχνουν ότι δεν υπάρχει σύνδεση με την καθημερινότητα.

Να μην μιλήσουμε καν για την επιδραστικότητα των μεταναστευτικών ροών και για τον φόβο που προκαλεί σε όσους-ες πιστεύουν ότι η δημογραφία είναι μια στατιστική αποτύπωση κάποιας εθνικής καθαρότητας.

Η συζήτηση που έγινε στο περιφερειακό συμβούλιο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, απέδειξε ότι δεν έχει αφομοιωθεί το πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης.

Και όμως, ο ένας καθηγητής, ο κ. Κοτζαμάνης το είπε ξεκάθαρα, ότι είναι μια τάση που δεν αναστρέφεται ούτε σε 10, ούτε σε 40 χρόνια, ακόμα και αν εφαρμοστεί γνωστός στίχος του Τζιμάκου. Ο άλλος, ο κ. Ψυχάρης, είπε ότι το δημογραφικό είναι σύμπτωμα και όχι αίτιο.

Το αίτιο είναι στο σύστημα: στις δουλειές, στους κακούς έως μέτριους μισθούς, στα εξαντλητικά ωράρια, στο γεγονός ότι «στο Ζαγόρι δεν μπορείς να αγοράσεις ούτε έναν τενεκέ τυρί» όπως έλεγε πρόσφατα μόνιμος κάτοικός του, στην πανάκριβη στέγαση, στην αδυναμία να συντηρηθούν τα σπίτια στα χωριά, ακόμα και στον «αφανισμό» των καφενείων, προκειμένου να αυξήσει το κράτος τα φορολογικά του έσοδα.

Αυτά είναι προβλήματα που επηρεάζουν τα πάντα και όχι μόνο τη δημογραφία. Και όσο η συζήτηση γύρω από αυτά είναι κενή περιεχομένου, τότε όλα μαζί θα συνεχίσουν να συνυπάρχουν ανενόχλητα στις ζωές μας.

(φωτό αρχείου)