Contractions: Μια πανκ εκδοχή θεατρικής παράστασης

Το έργο «Contractions» του Mike Bartlett είναι η επόμενη επιλογή της θεατρικής ομάδας «Μπαγαμπόντο». Το παρουσιάζει από 3 Απριλίου και κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα του Απριλίου, στο wowspace, στην οδό Αραβαντινού 12. Τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Γιάννης Κοντός. Παίζουν: Αφροδίτη Αθανασιάδου, Κίκα Ζαχαριάδου.

 Η ιστορία επικεντρώνεται στη σχέση ανάμεσα στην Έμμα και την ελεγκτική μάνατζέρ της. Εισιτήριο: 13 ευρώ (11 ευρώ το μειωμένο). Σε κάθε παράσταση, οι θέσεις είναι περιορισμένες. Προπώληση εισιτηρίων: ticketservices.gr.

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Κοντός, μίλησε στον «Τύπο Ιωαννίνων» για το έργο, τις καταβολές, το στυλ και τι γίνεται με τους… ιδιαίτερους χώρους, στους οποίους η ομάδα παρουσιάζει τις παραγωγές της.

Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο; Πώς προέκυψε ο Μπάρτλετ, που δεν τον λες «κλασικό», αλλά έχει και πιο μέινστριμ προφίλ, τηλεοπτικό κ.λπ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζαμε το παρελθόν του Μπάρτλετ. Δυστυχώς τα θεατρικά έργα του δεν κυκλοφορούν στα ελληνικά και δεν είχαμε πρόσβαση στις σειρές του για να μελετήσουμε την γλώσσα του ίδιου.

Είχε η Κίκα ένα απόσπασμα του Contractions από τα χρόνια της δραματικής σχολής και πρότεινε να του ρίξουμε μια ματιά την περίοδο που ψάχναμε έργο. Σε πρώτο χρόνο, έκανε κλικ στα κορίτσια και σε δεύτερο χρόνο σε μένα, με έναν περίεργο τρόπο. Εκεί που βγήκα για τρέξιμο, είδα πεταμένο σε ένα χωράφι ένα κάθισμα μωρού για το αυτοκίνητο και σκέφτηκα “τώρα καταλαβαίνω κάτι απ’ το έργο”. Κάπως έτσι αποφασίσαμε να το κάνουμε. Μας ιντρίγκαρε το γεγονός ότι δεν έμοιαζε με ό,τι άλλο είχαμε ανεβάσει. Είναι ένα έργο με ευθύ λόγο που στηρίζεται στην λεκτική επικοινωνία των ηθοποιών. Επικεντρώσαμε, λοιπόν, τη δουλειά μας στις λεκτικές δράσεις, όπως τις έχει δομήσει ο Γιάννης Λεοντάρης, και μας άνοιξαν μια καινούργια πόρτα στον τρόπο δουλειάς μας.

…και γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο χώρο;

Το Contractions έχει επιρροές απ’ το in-yer-face-theater, ένα είδος θεάτρου που γεννήθηκε στην θατσερική Αγγλία και εύκολα θα έλεγε κάποιος ότι είναι η punk εκδοχή του θεάτρου. Πολύ βίαιες περιγραφές και σκηνές, με έντονη επίθεση στα νεύρα του κοινού. Αυτό μας ώθησε να σκεφτούμε μια πιο βιωματική, και επιθετική αν θέλεις, προσέγγιση. Να μην διαχωρίζεται ο σκηνικός χώρος από τους θεατές και η εγγύτητα να λειτουργήσει ως εργαλείο μεγέθυνσης της δυσφορίας του κοινού. Ψάχνοντας λοιπόν κάποιο εργασιακό χώρο να προτείνουμε τις τρέλες μας, πέσαμε πάνω στους WOW. Τα γραφεία τους έχουν ένα meeting room, πολύ σύγχρονου design, κυκλωμένο από γυαλί. Αυτό το γυαλί, λειτούργησε σαν μεγεθυντικός φακός στην σκηνοθεσία μας. Σε φέρνει και δεν σε φέρνει κοντά. Σε καθιστά μάρτυρα, αλλά δεν σε αφήνει να παρέμβεις. Διόγκωσε την αίσθηση που θέλαμε να δημιουργήσουμε. Σε αυτό το σημείο, να πω και πάλι ένα μεγάλο ευχαριστώ στους WOW γιατί δεν μας φιλοξενούν απλά, αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν την παραγωγή μας και για αυτό τους είμαστε βαθιά ευγνώμονες.

Ποια είναι η υπόθεση και πού συμβαίνει;

To Contractions είναι 14 πράξεις-συναντήσεις της Emma με την ανώνυμη Μάνατζερ στο γραφείο της δεύτερης. Η πρώτη συνάντηση ξεκινά ως γνωριμία, στις επόμενες καταλαβαίνουμε ότι η εταιρία έχει έναν συγκεκριμένο όρο στο συμβόλαιο σχετικά με τις προσωπικές σχέσεις στην δουλειά. Εκεί συναντιέται η επισφάλεια με την ανθεκτικότητα και το έργο εξελίσσεται σε έναν παράλογο και εφιαλτικό μηχανισμό ελέγχου.

Τι στο καλό γίνεται με την εργασία και την υπεραξία στις μέρες μας; Έχετε βρει κάποια άκρη εσείς, μέσω του έργου;

Σε όλη την διάρκεια της παραγωγής είχα δίπλα μου την Κοινωνία της Κόπωσης του Μ-Τ Χαν, οπότε η σκέψη του διατρέχει την παράσταση μας. Ο Χαν πιστεύει ότι έχουμε μετακινήσει το φροϋδικό «πρέπει» στο επιδοσιακό «μπορώ», ότι αυτό το απεριόριστο «μπορώ» είναι το θετικό ρήμα της κοινωνίας της επίδοσης, ότι ο ύστερος καπιταλισμός έχει εξισώσει την ελευθερία με τον αυτό-εξαναγκασμό. Μιλά λοιπόν για μια βία της συναίνεσης. Και συμπληρώνει ότι η κατάθλιψη και το σύνδρομο του Burn Out ξεσπάει τη στιγμή που το επιδοσιακό υποκείμενο δεν μπορεί πια να «μπορεί». Αυτά τα φαινόμενα προσπαθήσαμε να φωτίσουμε στο έργο μέσω της ανάγνωσής μας. Εμπεριστατωμένες απαντήσεις δυστυχώς δεν έχω βρει, αλλά η συνδιαλλαγή με το έργο με έχει βοηθήσει να πάρω κάποιες προστατευτικές, για εμάς, αποφάσεις. Άλλωστε ο ρόλος του θεάτρου για ‘μένα δεν είναι να δίνει απαντήσεις αλλά να γεννά ερωτήσεις και προβληματισμούς, να με κουνήσει απ’ την θέση μου και όχι να με καθοδηγήσει. Αυτό το κάνουν άλλα επαγγέλματα που κλέβουν εργαλεία απ’ το δικό μας…

Υπάρχει πλέον ένα «μοτίβο» για τους Μπαγαμπόντο; Κάνετε θέατρο και εκτός σκηνής, δηλαδή; Το ρωτάω με αφορμή τις παραγωγές που εκτυλίσσονται σε όχι τυπικές θεατρικές σκηνές

Είναι και δεν είναι μοτίβο. Γίνεται δηλαδή για καλλιτεχνικούς λόγους, καθώς μας αρέσει να ψάχνουμε θεατρικότητα στην πραγματικότητα, να δούμε την αρχιτεκτονική και τον τόπο σαν σκηνικό, με τις δικές του μνήμες και ιστορίες. Η πρώτη παράσταση που έπαιξα στη ζωή μου ήταν μια παράσταση που έγινε στα παλιά ΚΤΕΛ Αθηνών, το project Θυμός με τους nomaδes artcore και σαν να από τότε ο μη θεατρικός χώρος να είναι για μένα κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Ευχαριστούμε

Ευχαριστώ κι εγώ